Hoe kan het dat volwassen mensen met een volwaardige opleiding en een scherp pennetje unverfroren beweren dat de opwarming van de aarde een mythe is? En dat áls de aarde al opwarmt, dat dat dan niet per se aan menselijke activiteit te wijten hoeft te zijn? Hoe kan het dat er mensen bestaan die wél de statistieken citeren over sterke vertegenwoordiging van allochtonen in de contacten met de politie, maar niet bereid zijn de eventuele sociale achterstand, het outcast-effect door openlijke discriminatie of de gekleurde kijk van de politie in overweging te nemen? Hoe kan het dat sommige mensen blijven beweren dat Nederland met de SP aan het roer naar de financiële verdoemenis gaat, terwijl een onafhankelijke instelling als het Centraal Planbureau na doorrekenen van het SP-programma concludeert dat we er gemiddeld op vooruit gaan? Waarom zijn er nog steeds mensen die roepen om langer en strenger straffen van wetsovertreders, terwijl onafhankelijk onderzoek uitwijst dat dit kostbaar is en op de lange termijn alleen negatieve invloed heeft op de recidive?

Moet ik doorgaan?

Waarom zijn er zoveel reaguurders, bloggers, commentatoren en zelfs goedbetaalde columnisten die bij hoog en laag vasthouden aan keihard aantoonbaar foute denkbeelden?

Een complot van het grootkapitaal!

Eerder schreef ik al dat zij misschien worden vergiftigd door opinion leaders die worden betaald om rechtse praatjes de wereld in te helpen. Betaald door de anti-islam beweging om moslims zwart te maken. Betaald door de chemische industrie om sceptisch te schrijven over milieuproblemen. Betaald door het rechts-industrieel apparaat om alles wat links is belachelijk te maken en het volk rijp te maken voor rechts beleid. Angst verkoopt wapens. Angst verkoopt extremisme. Angst verkoopt racisme en xenofobie. Angst verkoopt Wilders.

De schuldige media

Inmiddels begin ik te geloven dat het niet alleen een samenzwering van antilinks is dat PowNews inspireert tot het voor gek zetten van occupiers door ze op één hoop te gooien met ideologisch gemankeerde krakers en koperdieven. Nee, als ik mijn paranoïde aluhoedje even afzet, moet ik constateren dat veel mensen die het niet met mij eens zijn, simpelweg zijn gehersenspoeld! En wel door Google, Facebook, Geenstijl en andere roze-bruin gekleurde media.

Google kleurt je wereld

Wat is het geval? Google en Facebook werken de polarisatie van de discussie op internet in de hand door content op individueel niveau te filteren. Dit doen ze op basis van wat ze van je weten. Dat wil zeggen dat als jij vooral rechtse blogs bezoekt, en je doet een search op ‘Global Warming’, Google je vooral resultaten zal presenteren die aansluiten bij wat jij en je rechtse vrienden toch al vinden. Google weet waar jij op klikt en waar de blogs die jij bezoekt naar linken. Dus krijg je deze voor jou relevante content opnieuw voorgeschoteld. Je ziet alleen bevestiging van wat je toch al vindt. Zo kleurt Google jouw wereld PowNed-roze. Datzelfde gebeurt met Facebook. In deze TED-presentatie die een vriend me mailde laat Eli Pariser zien hoe Facebook langzamerhand alle commentaren van conservatieve ‘vrienden’ uit zijn timeline filterde. Facebook en Google besluiten dus wat wij willen zien en tonen al het andere niet.

Populistische blogs filteren informatie

Ook blogs als GeenStijl en andere rechts-populistische sites, maar ook een gevarieerde opiniesite als DeJaap en een linkse site als DeJoop, filteren de commentaren in hun kolommen. Daar is het mensenwerk in plaats van algoritmen, maar het effect is hetzelfde. Je kunt op GeenStijl tweehonderd keer roepen dat Finnen met bontkraagjes overal de schuld van zijn en het blijft tweehonderd keer staan. Maar als je iets te vaak een links en dus tegendraads geluid laat horen, word je voor altijd geband. Na een tijdje resteren daardoor alleen de meningen van domrechtse mensen die het met elkaar eens zijn. En die daardoor het valse gevoel krijgen dat iedereen het met ze eens is en dat zij dus wel gelijk zullen hebben.

Brede consensus

Dit is een verontrustende ontwikkeling. En ik ben niet de enige die dit vindt. Tijdens mijn vele zoektochten op het internet en mijn bezoeken op allerlei fora kom ik steeds vaker mensen tegen die het voor 100% met mij eens zijn.

Schelden voor de winst

Wat de hufters met hun heilige verontwaardiging proberen te maskeren is dat er wel degelijk verschil is tussen hufterig gescheld en scherp verwoorde kritiek. Schelden vindt plaats in het luchtledige. Het is niet bedoeld om een punt te maken en iemand tot een reactie te prikkelen, maar als stomp voorwerp om iemand knock-out te slaan. Tegen schelden is weinig verweer. Als Wilders zou zeggen: “De minister is onverstandig want haar plannen zijn financieel niet haalbaar” dan kan de minster daar iets tegenin brengen. Er ontstaat een debat. Maar Wilders zegt: “De minister is knettergek.” En de minister weet niet wat ze terug moet zeggen. Zo behaalt Wilders optisch voordeel, zeker tegenover een minder begaafd publiek. Domme toehoorders zullen denken dat de hufter een punt heeft gescoord met het scheldwoord. In het geval van Wilders is dat extra jammer, want ook domme mensen mogen wel gewoon stemmen.

Hekel aan argumenten

Hufters mijden de discussie, omdat ze een broertje dood hebben aan argumenten. Ze roepen maar wat, gewoon omdat het kan, en haten het om verantwoording af te leggen over hun beweringen. Dat zien ze als zwakte. Als hufters toevallig ook journalisten zijn, met een groot podium, is dat extra kwalijk. Neem nou Bas Paternotte en Bert Brussen. Deze twee goed bevriende onderknuppels uit het GeenStijl-kamp proberen critici liefst monddood te maken met verzonnen ad homini. Dat wil zeggen dat ze niet ingaan op beweringen van de betrokkene, maar gewoon zeggen dat deze een gewelddadige totaalidioot is. Of een veroordeelde crimineel. Of een ontslagen alcoholist. Of een enge stalker. Met deze lasterlijke beledigingen proberen ze hun gebrek aan échte argumenten te maskeren. Het is dom schelden, en er is niets tegen in te brengen. Je kunt als volwassen vent toch moeilijk terugpiepen: “Joh, doe zelf normaal!”

Gericht schelden

Maar goed. Hoe kun je als fatsoenridder nou netjes blijven en tóch je opponent scherp veroordelen? Door te zorgen dat je krachttermen ergens op gebaseerd zijn. Het woord ‘hufter’ is een scheldwoord en mij wordt door leden van de hufterkliek vaak verweten dat ik onfatsoenlijk zou zijn omdat ik de hufters hufters noem. Dit is flauwekul, die slechts aantoont dat zij te dom zijn om simpel gescheld te onderscheiden van een kernachtige verwoorde diskwalificatie. Op dit blog veroordeel ik hufters voor hun hufterigheid. Hun nietsontziende, laaghartige aanvallen op iedereen die het waagt het met ze oneens te zijn. Als schurfterige, kwijlende hyena’s kiezen ze bij voorkeur de meest weerloze exemplaren uit de kudde om hun lage lusten op bot te vieren. Zwangere wijfjes, verzwakte kalveren. En als een beoogd slachtoffer zich eens onverwacht omdraait en zijn tanden laat zien, vluchten ze met hun staart tussen de poten terug naar hun roedel. Om vanaf een veilige afstand met een triomfantelijk gehuil hun nederlaag te verhullen. De hufters.

Ik heb op twitter een alter ego gecreëerd dat groter werd dan mijn werkelijke ego. Op twitter was ik degene die alles schreeuwde, het tegenwicht tegen de bedeesde en decente degelijke persoon die ik in het werkelijke leven ben. (…) Voor mij was het een eenvoudige wijze om een rel te schoppen, (…) een grenzeloos vehikel om dingen te zeggen waar mensen letterlijk van over de rooie kunnen gaan (…) een machine die al dan niet ironische bedoelde woede of al dan niet eloquente lompe scheldpartijen opwaardeerde naar totale psychologische oorlogsvoering.

U begrijpt, het was maar een spelletje. De in wezen ‘bedeesde en decente degelijke persoon’ Bert Brussen gebruikte Twitter voor ‘lompe eloquente scheldpartijen’. Maar dat alles was slechts theater. Tenminste, zo zegt Brussen, nu zelfs die leuke Femke Halsema zich tegen hem keert wegens enkele van zijn ‘lompe eloquente’ tweets. Bert Brussen heeft schoon genoeg van alle weerzin die zijn twitter-alter-ego opwekt. Hij gooit de handdoek in de ring. Want, zo zegt hij:

Zoiets leidt uiteindelijk altijd tot haat. En veel erger: tot zelfhaat. (…) Ik ben moe. Dodelijk vermoeid. Door nog langer op twitter te zitten vrees ik nooit meer te kunnen slapen.

Kortom, Bert Brussen keert Twitter de rug toe. Hij zal vanaf nu nog maar een paar keer per dag tweeten (tussen het bijslapen door)

Het artikel van Brussen, deze auto-elogie met pathetische trekjes, roept bij het Jaap-publiek de nodige sympathie op. Superjan en Bas Paternotte komen met lieve commentaren. En ook de andere vaste Brussen-reageerders houden hem de hand boven het hoofd. Het lijkt er een beetje op dat zijn naaste vrienden hem hebben geadviseerd het even rustig aan te doen. Zijn destructieve online gedrag begon iets te veel automutilerende trekjes te krijgen. De leugens en beledigingen werden te blatant, steeds vaker keerde de publieke opinie zich tegen hem. De overheersende indruk is dat de vaste vrienden van Bert hem een beetje zien als het achterlijke neefje. Een lieve jongen in het echt, die echter soms totaal over de rooie kan gaan en dingen kan doen waar een normaal mens zich kapot voor zou schamen. Ik geloof dat ook wel op basis van zijn media-optreden, bijvoorbeeld bij Pauw en Witteman. Bert Brussen zal gerust een erg aardige, ‘bedeesde en decente degelijke persoon’ zijn en niet het momnster dat hij online soms lijkt. Dat is waarom zijn vrienden hem nu de hand boven het hoofd halen en hem beschermen tegen zichzelf.

Gezien de psychische en reële economische schade die Brussen en zijn clan bij mij en vele ‘innocent bystanders’ hebben aangericht, behoud ik me het recht voor nog even geen verzoenende woorden aan zijn adres te richten. Al ben ik best bereid om eens een biertje met de bedeesde en decente Bert te gaan drinken als hij echt van plan is zijn leven te beteren. Tot dan wens ik hem de rust toe die hij kennelijk nodig heeft.

Slaap zacht, Bert!

Of Bas Paternotte, die op hetzelfde podium tussen neus en lippen door zegt: “Laten we hopen dat de SP nooit regeringsverantwoordelijkhied krijgt. Tenzij u 80 procent belasting wilt betalen, that is.”  En ook Roelof Bouwman van HP/deTijd doet een duit in het zakje. Die concludeert: “Verslik u niet.”

En geeft vervolgens een lijst voorbeelden van maatregelen die voor rechts Nederland wellicht even slikken zijn, maar waarvan ik zelf persoonlijk niet erg schrok. En húp, Bert Brussen er weer overheen, met een stuk naar aanleiding van de column van Bouwman:

“vandaag lees ik (…) dat de werkelijkheid van het SP-universum nog vele malen erger is dan ik ooit in een GS-topic kan persifleren. Leest u even mee en huiver: terwijl er geen geld is vanwege de crisis wil de SP zo’n beetje alles gratis maken, van musea tot ov-kaarten voor MBO’ers, van gratis parkeren voor gehandicapten, tot experimenten met gratis OV (…).”

Om vervolgens te concluderen:

“Een kind kan nog zien dat ons land binnen een half jaar failliet is en zal veranderen in een bureaucratische chaos als de SP dit programma ooit zal uitvoeren.”

Zo heeft dit incestueuze clubje elkaar naschrijvende hufters de cirkel weer rond: De SP is niks omdat Bert er grappen over maakt, Bas dramatiseert, Roelof selectief citeert en Bert daar weer over schreeuwt. Dat noemt zich journalisten… Wie de moeite neemt even bij de SP zelf te kijken en het zeer helder geschreven SP-programma (PDF) door te lezen, ontdekt dat de hufters wel érg selectief zijn gaan shoppen. Er staan veel méér, vaak prima maatregelen in, voor een evenwichtig beleid dat zeker niet leidt tot het faillissement van Nederland. Dat hoeft u niet van mij aan te nemen. Gelooft u maar in de rekenkunde van het Centraal Planbureau. Die vinden het SP-programma en de financiële verantwoording daarvan wél realistisch.

Sterker, de SP zorgt voor flink betere koopkracht voor de gemiddelde burger. Er staan bovendien in het programma heel wat maatregelen die de gemiddelde burger zeker aan zullen spreken.

• De SP wil geen bonussen bij banken die staatsteun krijgen. Er komt een bankenheffing om de veroorzakers van de huidige crisis te laten bijdragen (1 miljard euro per jaar!) aan het herstel van de overheidsfinanciën.
• De SP wil de hypotheekrenteaftrek garanderen tot 350.000 euro en de overdrachtsbelasting op termijn halveren, om de huizenmarkt vlot te trekken.
• Kleine ondernemers kunnen bij de SP rekenen op een lastenverlichting van 2,8 miljard.
• De SP verbetert de sociale zekerheid. Hogere inkomens betalen over alles wat ze boven de 150.000 euro verdienen het toptarief van 65% (400 miljoen euro voor de staat). Tegelijk verlaagt de SP de lasten voor mensen met lagere inkomens.
• Er komt een instituut voor klokkenluiders, waar iedere burger die misstanden meldt goede begeleiding en financiële ondersteuning en rechtsbescherming krijgt.
• Internet behoort voor ieder mens toegankelijk te zijn. Het is een taak van de overheid om dat te bevorderen. Internetproviders mogen zich niet inlaten met het verkeer van hun internetgebruikers, net zoals posten telefoniebedrijven zich niet mogen inlaten met de brieven of telefoongesprekken van hun klanten.
• De werkloosheid daalt als gevolg van de SP-plannen die bovendien “goed tot zeer goed” zijn voor het milieu.

Kortom, een Bert Brussen die concludeert: “Als de mensen die nu (soms terecht) zo tegen de PVV zijn vanwege Wilders’ onmogelijke voorstellen tegen “de islam” zich ook eens laten horen tegen deze net zo knettergekke voorstellen van de SP om Nederland mijlendiep het eeuwige faillissement in te trappen dan zou dat al een hoop schelen.” misleidt welbewust zijn lezers vanuit een diepgewortelde rancune tegenover alles wat linkser en fatsoenlijker is dan hij.

Ik plaatste tijdens de uitzending een aantal tweets. Zoals “Wat een aantrekkelijke vent, die bosman bij penw. sympathiek, open, eerlijk. Soort Emiel Roemer, maar dan anders.” en “Bosman, een heuse buurtsuperman! Kopstuk binnen de PVV.” Een stukje sarcasme naar de mensen toe. Moet kunnen. Maar daarna schreef ik:

Direct daarop kreeg ik commentaar van @douwemees (Niels van Lobberegt):

Ik sputterde nog wat tegen, weer ironisch, van dat het toch moet kunnen, vrijheid van meningsuiting en meer van dat soort standaard nieuwehufterexcuses. Maar Niels had beet en liet niet meer los.

Ik voelde eigenlijk meteen al dat hij gelijk had, maar was nog niet meteen bereid het toe te geven. Maar nu ik er nog eens over nagedacht heb, moet ik erkennen dat Niels gelijk heeft. Je kunt niet als moralist steeds weer hufters de maat nemen en dan zelf vervallen in dergelijke gratuite beledigingen. Want dat is het. De eerste twee tweets kunnen nog, omdat ze in ieder geval deels over de inhoud gaan. Die laatste was echter puur op het uiterlijk van Bosman gericht. En dat geeft inderdaad geen pas.

Dus, eerlijk is eerlijk, scherp gezien van Niels van Lobberegt en een leermomentje voor mij. Want, om met Freek de Jonge te spreken: “Ja, mensen, ik moet op mijn woorden passen. Maar… u moet nog veel beter op mijn woorden passen.”

1 Speel columnistje

Cover your ass. Formuleer je beledigingen omzichtig. Zeg bijvoorbeeld niet: “Harry is een oplichter” maar “Ik ben het eens met mensen die Harry een oplichter noemen”. Als iemand je ter verantwoording roept, verschuil je dan achter het publiek belang of de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Of zeg dat je slechts andermans mening citeerde. Of dat het ging om ironie en dat je dus juist het omgekeerde bedoelde van hetgeen je beweerde. Jij mag dat, want je schrijft op Internet, waar niet dezelfde regels gelden als in de echte wereld.

2 Misbruik persoonlijke details

Is iemand het niet met je eens, check zijn achtergrond, zodat je hem makkelijker kunt diskwalificeren. Door op de man te spelen, voorkom je dat je op argumenten in moet gaan.
• Geboren vóór 1955? Babyboomer.
• Ambtenaar? Paarse broek / subsidieruif
• Televisiemaker? Linkse kerk / subsidieruif
• Journalist? Lakei van het grootkapitaal.
• ZZP’er? Klungelaar die slechte kwaliteit levert.

Kun je niks belastends vinden, verzin gewoon wat. Wat kunnen ze je maken? Gebruik bij voorkeur de volle naam van degene die je aanvalt, als het kan in combinatie met de naam van zijn werkgever, zodat de schade via Google het grootst is. In 95% van de gevallen kiest je opponent eieren voor zijn geld en blijft hij in het vervolg uit je buurt. En mocht iemand je tóch ter verantwoording roepen voor eventueel al te smadelijke en beschadigende teksten… zie punt 1.

3 Beledig wie je wilt, hoe je wilt

Als groot voorstander van de vrijheid van meningsuiting is het jouw volste recht iedereen te beledigen. Noem je tegenstanders rifaap, geiteneuker, moslimbaard, fatsoensfascist, crimineel, haatzaaier, babyboomer, knettergek, paarse broek, NSB’er, moraalradicaal, kinderverkrachter, Himmler… alle diskwalificaties, Godwins en vergelijkingen zijn toegestaan. Bovendien… als iemand een proces tegen je begint om jouw ongebreidelde vrijheid van meningssuiting te beknotten, is dat goud voor de bezoekcijfers van je blog!

4 Tegengas? Dreig met de rechter

Omgekeerd, zodra iemand jou ook maar het miste of geringste in de weg legt en/of je beledigt, schiet je meteen in de slachtofferrol en dreig je op hoge toon met gerechtelijke stappen. Schrijft iemand meer dan twee keer iets naars over je? Beweer op hoge toon dat het een smerige stalker betreft die geobsedeerd bezig is jou kapot te maken. Laat doorschemeren dat je – in overleg met je advocaat – bezig bent met een aangifte.

5 Schakel je maten in

Nooit in je eentje het debat aan gaan. Trommel liever al je vriendjes op om je opponent kapot te bloggen en te tweeten. Ook de vaste – vaak anonieme – reageerders op je blog weten al gauw wat er van ze verwacht wordt wanneer je ze een kleine verbale voorzet geeft. Als je dit een beetje handig aanpakt, hoef je zelf je handen niet meer vuil te maken. Jij hebt immers niks vervelends gezegd?

6 Sluit je af van elke kritiek

Een eigen weblog is sowieso een fantastische plek om vijanden aan te pakken. Gaat iemand met je in discussie, dan kun je al je huftertruuks op hem loslaten: hem tot bloedens toe vernederen, op de man spelen en hem persoonlijk en professioneel zwart maken. Blijft hij desondanks koel steekhoudende argumenten naar voren brengen en dreig je de discussie te verliezen? De edit-knop en IP-ban zijn je beste vrienden. Als je dit consequent vol houdt, blijven op je blog alleen bezoekers over die het altijd met je eens zijn. Een warm bad met nooit een kouwe douche.

7 Nooit wederhoor geven

Mocht je iemand voorgoed willen bannen, gebruik dan het argument: ‘Dit is MIJN blog, ik doe wat ik wil. Ga je vrijheid van meningsuiting maar elders botvieren.’ En als ze inderdaad een eigen blog hebben of starten, plaats dan nóóit een link naar die site. Dit om te voorkomen dat iemand kennis neemt van hun argumenten. Sta ook je eigen reageerders niet toe in jouw kolommen naar de tegenstanders te linken, te verwijzen of zelfs maar hun naam te noemen. Zo voorkom je dat het debat op een open dialoog gaat lijken, waarbij jou onwrikbare gelijk aan het wankelen zou kunnen raken.

8 Consolideer je macht met zwakkeren

Komen er kritikasters op je blog die minder verbaal begaafd zijn, dan ban je die natuurlijk juist niet. Je laat ze telkens weer hun in beroerd Nederlands geformuleerde onzin, zwakke argumenten en drogredenen uitkramen, zodat je lekker kunt scoren door ze te kakken te zetten met kekke repliekjes.

9 Mijd live-optredens

Achter je toetsenbord ben je een echte held, een reus, ongenaakbaar en gevat. Maar in het echt valt dat behoorlijk tegen. Ga dus nooit naar een plek waar live gediscussieerd wordt, waar je kritische vragen krijgt en alert moet reageren en ook nog tegelijk ontspannen een glaasje water moet drinken terwijl het zweet je in rivieren over de rug loopt. Niet doen. Je reputatie staat op het spel!

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op de website ‘Nieuwe Hufters‘.

Al tijdens de uitzending kwamen de eerste reacties van de hufter-posse op twitter. Zeer voorspelbaar aangevoerd door de grootste antifatsoensactivist van digitaal Nederland: Bert Brussen. Zoals gewoonlijk voerden sarcasme en cynisme de boventoon:

“Jongens! Hohoho nu! Ophouden met dat meisje verkrachten! Dit is genoeg zo! #basta #streepinhetzand #genoegisgenoeg #zuchterdezuchterd

“Zeg Tristan, leg even dat automatische wapen neer wil je. Genoeg is genoeg!” #basta #codewoord #hohoho #touwoverbalkgooi

“Jongens, als jullie nu niet ophouden met groepsverkachten beginnen we een burgerinitiatief op Facebook hoor!”

Dat zinloos geweld in treinen enzo, komt natuurlijk door Wilders. En door de hufters van Geenstijl. Ik denk, ik kop hem vast in. #basta

Misschien een leuk gekleurd armbandje met “basta!” er op?

Kortom, Bert Brussen vindt het allemaal weer niks. Niet dat hij zich echt verdiept heeft in wat Hein wil. Dat is ook weer zoveel moeite. Hein spreekt namelijk niet in eerste instantie de geweldplegers aan. Die zijn niet bevattelijk voor rede. Nee, hij wil gewone toch al brave burgers ertoe bewegen om één front te vormen tegen de geweldplegers. Als je dat in je eentje doet, zoals Joes Kloppenburg dat ooit deed in de Voetboogsteeg, loop je groot risico zelf slachtoffer te worden. Maar zodra omstanders samen ingrijpen, maakt de geweldpleger natuurlijk een stuk minder kans om iemand dood te schoppen.

Helaas is ‘bystander apathy’ een diep ingebed psychologisch verschijnsel. Hoe meer mensen er naar een drenkeling staan te kijken, des te minder er geneigd zullen zijn actie te ondernemen. Zo kan iemand onder grote belangstelling verzuipen. Of in elkaar geslagen worden terwijl omstanders collectief naar de punten van hun schoenen kijken in de hoop dat een ander wel in zal grijpen. Of de conducteur. Die wordt daar immers voor betaald.

Enfin. Internethufters hebben veel overeenkomsten met openbare geweldplegers. Ze zijn niet voor rede vatbaar, voelen zich sterker naarmate ze met meer zijn en ze schermen graag met hun rechten als vrij burger. “Wie ben jij, fatsoensrakker, om ons te vertellen wat wij wel en niet mogen doen? Als wij met bier willen gooien of op de treinbankjes dansen, is dat ons goed recht. Als ik iemand de grond in wil schrijven, bedreigen met verbaal geweld, iemands reputatie wil beschadigen, zorgen dat iemand bij Google hoog scoort met negatieve associaties, dan moet ik dat zelf weten. Waar bemoei je je mee, klootzak?

Zo rollen nieuwe hufters van het internet. Daarbij zijn ze niet in hun eerste leugentje gestikt. Zo kwam bij de Facebook-groep Basta een reactie van Robert Engel, redacteur bij diverse hippe en stijlloze blogs. Ik had namelijk verwezen naar dit artikel over de collectieve aanpak van zinloos geweld op internet.

Dat mocht niet van Robert Engel, die schrijft:
“Ik constateer dat dit een keurig initiatief is.
Echter.
Waarom worden mijn collega’s en ik meteen aangevallen? Ik zie hieronder een stukje staan van Gregor Hakkenberg, waarin wij voor hufters worden uitgemaakt. En mensen liken dat.
Waarom toch? Het is toch basta? Of geldt dat voor de één wat meer als de ander?”

Exact wat ik bedoel. De zinloos geweldplegers eisen het recht op mensen te beschadigen. Maar zelf kunnen ze zelfs geen voorzichtige, keurig onderbouwde kritiek velen. Zeg je wat van hun gedrag, dan roepen ze elkaar op om je ‘kapot te bloggen’, of gaan ze lasterpraatjes over je verspreiden. Gewoon, omdat het kan. Saignant detail: Ongeveer tegelijkertijd met bovenstaande genuanceerde reactie tweet Robert Engel over het initiatief van Hein:

“Ik zie fatsoenlijke mensen opstaan die initiatieven starten waardoor ik mij bijna genoodzaakt voel om mijn pistool uit de kast te pakken.”

Dat lijkt mij een verkapte doodsbedreiging van ‘tough guy’ Engel, die het kennelijk toch niet zo’n heel keurig initiatief vindt. Maar daar mag je niks van zeggen, want dan ben je een ‘stalker’.

Als Jeroen Mirck in de Basta-kolommen duidelijk maakt waar Engel voor staat en wat diens meningen zijn over Basta, slaat Engel terug met een oude koe. Mirck had ooit geschreven dat hij niet begreep waarom serieuze media een hufter als Bert Brussen in zouden huren. Dat is inderdaad niet zo netjes. Maar nog relatief beschaafd als je weet dat Brussen Mirck herhaaldelijk in tweets heeft genoemd samen met de naam van diens werkgever. Een zeer gerichte actie om de werkgever ertoe te bewegen Mirck af te remmen. Datzelfde deed Brussen* tegen Peter Breedveld van Frontaalnaakt.nl, in tweets in de trant van Weet [naam werkgever] dat Breedveld de hele dag stalkstukjes schrijft en Gek dat ze bij [naam werkgever] de veroordeelde crimineel Peter Breedveld in dienst houden. Of zie onderstaande

Daar staat dus (voor 8000+ volgers): geef deze veroordeelde crimineel geen podium. Met smadelijke beschuldigingen, niet geformuleerd als mening, maar als feit.

Nee, dat is deftig, Engel.

*UPDATE: eerlijk gezegd weet ik niet meer 100% zeker of het Brussen was, of een van de andere Geenstijlers die Breedveld en zijn werkgever in één adem in negatieve tweets noemde. Dat van Mirck en diens werkgever D&T weet ik wél zeker. En het ‘geef Hakkenberg geen podium’ hierboven lijkt me ook geheel duidelijk. Brussen heeft ook al eens gedreigd met een campagne die mij in mijn werk als copywriter zou kunnen schaden. Argumenten vóór het gebruik van persoonlijke beledigingen, laster en smaad in een discussie heb ik nog niet gehoord.

Duur
De meeste automotoren worden minder efficiënt boven de 120km. De automobilist verstookt dus relatief veel benzine voor maar 10km snelheidswinst. Dat zijn dure kilometers. Verder moeten sommige wegen aangepast en alle 120-borden vervangen worden. Investering van honderden miljoenen belastinggeld

Slecht voor het milieu
De luchtvervuiling en geluidsoverlast nemen toe. Met deze limietverhoging wordt de milieuwinst van alle dure stimuleringsmaatregelen van de afgelopen jaren in één keer teniet gedaan.

Meer files
Files ontstaan onder meer door het harmonica-effect als gevolg van snelheidsverschillen. Meer verschil tussen de snelste en de langzaamste verkeersdeelnemers leidt tot meer files.

Doden
Volgens onderzoekbureau Goudappel Coffeng kost het 15 extra doden en 200 extra gewonden per jaar.

Dit zijn allemaal meetbare, harde argumenten tegen de verhoging van de maximumsnelheid. Ik heb mijn best gedaan en ook de argumenten vóór bijeen gesprokkeld:

Het is democratisch
Een meerderheid van de Nederlandse bevolking (60%) is vóór verhoging van de maximumsnelheid.

Legaliseren van bestaande situatie
Veel mensen rijden nu toch al harder dan 120 km/u. Die krijgen daarvoor soms een boete, wat leidt tot veel ergernis. Als je 130km/u mag rijden, verdwijnt dat probleem.

De auto’s kunnen harder
Auto’s zijn de afgelopen jaren steeds sneller, veiliger en schoner geworden, dus de limiet kan best wat omhoog.

Gelijktrekken met de rest van Europa
In andere landen mag je ook harder. Dus waarom in Nederland dan niet?

Lekker opschieten
Als je harder mag rijden, ben je eerder op je eindbestemming.

De afweging lijkt mij duidelijk, en typerend voor het beleid van de huidige gedoogregering. Onderbuikargumenten als ‘de mensen willen het’, ‘het gebeurt toch al’, ‘gewoon omdat het kan’, ‘hunnie doen het ook’ en ‘het schiet lekker op’ gaan boven rationele overwegingen over korte- en langetermijnschade voor milieu, mens en begroting. De regering wil tegemoet komen aan wat de mensen willen. Dat kun je democratie noemen. Maar met regeren heeft het weinig te maken.

Vliegticket van € 13.000,-
Onlangs werd het declaratiegedrag van de directie der Nederlandsche Bank openbaar. Stuitend. Een first class vliegticket naar Japan voor president Nout Wellink: € 13.000,- (u en ik vliegen vanaf €800). Één directielid dat in een jaar € 20.000 aan cursussen declareert. En een totaal van €17.000 per jaar aan maaltijden. Niet eens zo heel duur, als je kijkt naar het menu. Waar de meeste mensen boterhammen meenemen, eet de directie van de Nederlandsche Bank doordeweeks een salade van hazenrugfilet op roergebakken notensla, op de huid gebakken roodbaarsfilet met een botersausje en – als toetje – tartaar van mango met hangop van citroen. Met natuurlijk een volwassen fles wijn. Da’s lekker lunchen. Van onze belastingcenten!

Heel gewoon
Kennelijk vinden de machtige bankgraaiers dit allemaal heel gewoon. Ze zijn vergeten dat het ónze koektrommel is waar ze met hun vette vingers in rondgraaien. Je zou als burger bijna in de verleiding komen om het gedrag van deze machtigen der aarde te imiteren. De macht terug te grijpen. Doen wat je anders nooit zou doen. De inkomsten van een bijbaantje slechts gedeeltelijk opgeven, een familie-etentje opvoeren als zakendiner, gitaarlessen laten factureren als ‘professional coaching’, expres niet gaan samenwonen om twee bijstanduitkeringen te behouden en in de tram stiekem een halte wachten met inchecken om nét een gratis zone mee te pikken.

Of ga ik nou te ver?

——————–

Dit artikel verscheen eerder op het blog van Eyeopen.nl

Tegenwoordig is de polemiek van een kunstvorm verworden tot een ordinaire slachtpartij. De floret is verruild voor de goedendag en soms komt iemand doodleuk met een bazooka aanzetten. De discussie, ooit gestreden met weldoordachte argumenten, is ontaard in brallen en brullen, waarin partijen alleen al door hun gewelddadige en goeddeels argumentloze taal zichzelf in de voet schieten.

Zie het stuk waarmee Jan Dijkgraaf deze week een nieuwe stap deed in de woordenwedloop. Dijkgraaf goes ballistic met een column als een mosterdgasbombardement, waarin hij er zowaar in slaagt de verachtelijke pitbulls van de PVV in een underdogpositie te manoeuvreren. Een hele prestatie.

De vraag is alleen wie daar nou mee gediend is. PVV-aanhangers schreeuwen nu natuurlijk moord en brand: “Zie je wel, wat een smerige tactieken die linkse hufters gebruiken!” Dijkgraaf geeft ze als het ware gloednieuwe wapens in handen. Dit stuk lijkt me dan ook contraproductief in de strijd tegen het bruine leger. Met zulke vijanden heeft de PVV geen vrienden meer nodig.