Een stuk schrijven of stukschrijven?

Standaard

Gisteren toonde Zembla een documentaire over de zogenaamde ‘campagnejournalistiek’ van de Telegraaf. De krant ziet zich kennelijk als rechtse spreekbuis en schrijft consequent tégen files, tégen multiculturele samenleving en vóór liberale standpunten als handhaving hypotheekaftrek en terugdringen van ontwikkelingshulp en kunstsubsidies. Dat is algemeen bekend en moet kunnen. Het wordt iets anders als de krant bij het streven alles wat ‘links’ is kapot te schrijven feiten gaat verzinnen of regelrechte leugens plaatst. Met name de journalist Martijn Koolhoven, volgens hoofdredacteur Jules Paradijs onderdeel van het DNA van de Telegraaf, heeft er een handje van de vreselijkste zaken uit zijn duim te zuigen om de eigen agenda te dienen.

Koolhoven en zijn collega’s schrijven stukken die kennelijk bedoeld zijn om mensen stuk te schrijven. Zembla gaf enkele voorbeelden van dergelijke lasterlijke artikelen. Een volledig onschuldige Marokkaanse jongen werd (met zijn foto er bij!) onterecht beschuldigd een loverboy te zijn en misbruik te maken van een geestelijk gehandicapt meisje. De politie in Flevoland werd verweten betrokken te zijn bij fraude in een zaak waar het corps geheel buiten stond. De hulporganisatie ICCO zou persoonlijk asielzoekers uit het buitenland importeren. Er zou subsidiegeld gespendeerd worden aan de Turkse wapenhandel. Bij al deze artikelen, die individuele mensen en bevolkingsgroepen ernstig beschadigen, is aangetoond dat de schrijver bewust onwaarheden heeft gepubliceerd. De reden is niet bekend, maar het zal allicht iets te maken hebben met de antilinkse en antimulticulturele agenda. En met oplagecijfers. De Telegraaf wil vette koppen over populistische onderwerpen om meer kranten te verkopen en tegelijk bewijzen dat geld voor ‘linkse hobby’s’ verkeerd terecht komt.

Huurwoordenaar Koolhoven
Nog erger wordt het als de journalist de krant gebruikt als wapen om een persoonlijke vete te beslechten. Koolhoven schreef een artikel over de recente vestiging van een Bondage en SM-fotostudio (vrouwen aan vleeshaken) in een wijk met veel moslims. Met citaten toonde hij aan hoe geschokt de moslimgemeenschap hierover was. Met uit de duim gezogen citaten, wel te verstaan. Het enige doel van dit stuk was om de Moslims in de wijk tegen de fotograaf op te zetten. De fotograaf was al 8 jaar op diezelfde plek gevestigd en maakt daar beschaafde, soms erotische maar, allerminst schokkende foto’s. Wel had deze zelfde fotograaf een zakelijk conflict met een goede vriend van de journalist, de eigenaar van Sapph lingerie. Koolhoven had het kennelijk op zich genomen om de fotograaf een lesje te leren. Met succes. Na het BDSM-ophitsartikel werden de ruiten van de fotostudio ingegooid en moest de fotograaf gedwongen vertrekken. De fotograaf is nu failliet. De journalist wast zijn handen in onschuld.

De pers als wapen
Wie nu denkt dat dit soort praktijken voorbehouden zijn aan de Telegraaf en Martijn Koolhoven, vergist zich. Ook digitale media gebruiken de tactiek van het kapotschrijven. Soms komen ze er openlijk voor uit. Soms ook gaat het sluipender. Blogs als GeenStijl en Bbrussen.nl hebben een groep vaste slachtoffers, die ze telkens weer op de korrel nemen. Francisco van Jole en de Vara, NRC en Folkert Jensma, Jeroen Mirck en D66, Peter Breedveld van Frontaalnaakt.nl. Dikwijls uit pure rancune, omdat de desbetreffende persoon ooit iets kritisch over ze schreef. Voor straf zorgen ze er voor dat de naam van hun slachtoffer in verband wordt gebracht met negatieve termen, om ze zo ‘besmet’ te maken in hun werkkring. Met name Bert Brussen deinst er daarbij niet voor terug allerlei beschuldigingen te verzinnen en bovendien de naam van de werkgever van zijn slachtoffer te noemen. Breedveld kreeg op last van GeenStijl tijdens zijn werk bij de universiteit een camerateam van Pownews op bezoek. Laster, smaad, intimidatie. En niemand durft iets terug te doen, uit angst het volgende slachtoffer te worden.

Zoals Advocaat Nico Meijering het in Zembla formuleerde: Ze laten geen middel onbenut om je in het gareel te krijgen. Mensen zijn vaak niet happig om naar de rechter te gaan want de Telegraaf is een machtig medium. Ze kunnen je maken en breken.

UPDATE: Op zijn weblog ‘De Jaap’ schrijft Bert Brussen een enigszins gekleurde aankondiging van de Zembla documentaire. “Aha, daar is Zembla weer. Het “objectieve” onderzoeksjournalistieke programma (…) dat als belangrijkste doel heeft om alles wat te rechts is kapot te maken. Eerder probeerde Zembla Geert Wilders en Ayaan Hirsi Ali stuk te maken, ditmaal moet de Telegraaf er aan. (…) Volgende week in Zembla: “Links heeft toch altijd gelijk!”

Ook Telegraaf-dochter GeenStijl laat zich niet onbetuigd:
“Uitgerekend de grootste VARA-hoaxer van het Mediapark, Hofstadgroep-vriendje Kees Driehuis, de smerige karaktermoordenaar van Ayaan Hirsi Ali gaat met uw geld vertellen hoe verschrikkelijk fout na de oorlog de krant van wakker Nederland ook alweer is. (…) Journalistiek. Blijft. Mensenwerk.”
Waar de (…) staan noemt Marc Burema (Pritt Stift) nog even wat journalistieke missers van linkse media, volledig voorbij gaand aan het feit dat de Telegraafjournalist willens en wetens de zaak voorliegt om mensen te beschadigen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s