De pijn van een blije Marokkaan

Standaard

Deze week was een blije Marokkaan wereldnieuws in Nederland. Linkse journalisten buitelden over elkaar heen om Nasrdin Dchar, de geëmotioneerde winnaar van de ‘Gouden Kalf’, te bejubelen. Het rechtse volksdeel was meer gereserveerd. Op Twitter en in Elsevier schreven zij dat de plotselinge populariteit van Nasrdin Dchar voor komt uit een soort neokolonialisme. Niet het feit dat een acteur een Gouden Kalf wint, maar het feit dat die acteur een lichtgetinte Moslim is, ligt ten grondslag aan alle aandacht van links, zo beweerden ze zuur. Waarschijnlijk hebben ze gelijk. Maar het feit dat ze hier cynisch over doen, bewijst in mijn ogen maar één ding: dat deze rechtse commentatoren een groot gebrek aan inlevingsvermogen hebben. Niet het feit dat Nasrdin Dchar een Marokkaan is, was het nieuws, maar de manier waarop hij zijn winst beleefde.

Wie goed luistert naar Nasrdin Dchar – tijdens diens acceptatietoespraak en in de interviews daarna – kan niet anders dan concluderen dat de acteur niet alleen blij is omdat hij een belangrijke prijs gewonnen heeft. Nee, hij is vooral ook blij dat hij een Moslim is die een belangrijke prijs gewonnen heeft. En niet zomaar blij, maar belachelijk blij. Het zou de rechtse cynici sieren als ze de moeite zouden nemen over hun koude hart te strijken en zich te verdiepen in het waarom van deze voor de toeschouwer bijna pijnlijk aandoende vreugde.

De sleutel tot de ontlading van Nasrdin verklapte deze maandagavond bij Pauw en Witteman. Nasrdin is een kind van het post-Theo van Gogh-tijdperk. Hij heeft zich jarenlang moeten verdedigen tegen verbeten ‘dewaarheidzeggers’ die hem inpeperden dat hij tot dezelfde groep behoort als de terroristen van 9/11 en de moordenaar van Theo van Gogh. Hij moest zich verantwoorden voor alle door de Telegraaf en Geen Stijl uitvergrote wandaden van alle criminele bontkraagjes in alle steden van Nederland en vér daarbuiten. Puur en alleen omdat hij Moslim is. Hij moest luisteren naar Wilders, die Moslims afschildert als een plaag of een calamiteit, naar Verhagen die de angst voor buitenlanders begrijpelijk vindt. Hij moest leven met de laag na laag gestapelde haat tegen Moslims, niet per se aan hemzelf gericht, maar wel degelijk door hem ontvangen.

Tegen PenW zei de nog steeds overrompeld aandoende Dchar dat hij wel eens workshops deed op scholen, waar jonge Moslims tegen hem zeiden: “Hoe goed we ook ons best doen, we worden in Nederlander tóch gezien als kakkerlakken. Nou, dan kunnen we ons net zo goed ook als kakkerlakken gaan gedragen.” Dáár zit de pijn van Nasrdin Dchar. De continue minachting voor de groep waartoe hij behoort. Dát is wat leidde tot de catharsis daar op dat podium, ten overstaan van een miljoenenpubliek, zijn vader en moeder, zijn vrienden en veel, heel veel medemoslims voor wie hij deze overwinning boekte.

Dat de rechtse commentatoren dat niet snappen, maakt exact duidelijk wat er op dit moment mis is met Nederland.

Advertenties

»

  1. De angst waar Verhagen het over heeft ging over BUITENLANDERS, niet over moslims. Die angst komt voort uit uit feit dat allochtonen oververtegenwoordigd zijn in het criminele circuit.

    Niet de zaken verdraaien a.u.b. Je stelt het alsof de stelling van Verhagen en de uitingen van Wilders met elkaar in verband staan. Dat is niet zo. Dat hij iets begrijpelijk vindt, betekent niet dat hij het goedkeurt.

    Waar de ” rechtse commentatoren ” volgens mij vooral over vallen is het feit dat deze nogal overdreven boodschap op een dergelijk podium werd gebracht. De moslims in mijn omgeving maken zich niet druk op deze manier, sterker nog, zij vinden de reacties van de autochtone symphatisanten vaak betuttelend en overdreven.

  2. Ik breng Verhagen en Wilders niet met elkaar in verband, dat doet Nasrdin, die ze in één adem noemde. En als het in Nederland in negatieve zin over ‘butenlanders’ gaat, dan hoort iedereen ‘moslims’. Ook dat is de trieste erfenis van Wilders.

    Dat jij de boodschap overdreven vindt, maakt duidelijk dat je je inderdaad niet kunt of wilt inleven in de situatie van deze succesvolle Moslim, die uit zijn dak gaat omdat hij met die prijs in zijn handen voor één keer alle negatieve shit van anti-islamitisch Nederland met recht van zich af kan werpen. Hij pakt zijn momentje. Neem het hem eens kwalijk.

    Wat de moslims in jouw omgeving betreft… misschien zijn ze intussen murw geworden van de continue barrage van negatief commentaar. Als ze mijn ras of geloof (of club) continu zwart zouden maken, zou ik in ieder geval een stuk feller zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s