Maandelijks archief: november 2011

Scheuren in het gedooglandschap

Standaard

De regering besluit vanaf nu maximaal 130 km/u te gedogen op de Nederlandse snelwegen. Dat is 10 km per uur harder dan voorheen. Waarom? Dat kan ik eigenlijk nergens uit opmaken. Ik vind op het internet wel veel argumenten tégen.

Duur
De meeste automotoren worden minder efficiënt boven de 120km. De automobilist verstookt dus relatief veel benzine voor maar 10km snelheidswinst. Dat zijn dure kilometers. Verder moeten sommige wegen aangepast en Lees de rest van dit bericht

Graailes van de Nederlandse Bank

Standaard

In het onvolprezen Psychologie Magazine las ik over een onderzoek van de Vrije Universiteit in Amsterdam met de titel: “Breaking the rules to rise to power.” Thema: onaangepast gedrag geeft status. Het blijkt dat mensen die fatsoensregels overtreden als machtiger worden gezien dan mensen die zich keurig gedragen. Dat is niet zo mooi, want uit eerder onderzoek bleek al dat machtige mensen zich gemiddeld onfatsoenlijker gedragen. Ze nemen bepaalde vrijheden die anderen zich niet durven veroorloven. Zo interrumperen ze vaker en pakken in een experiment onevenredig veel koekjes uit de gemeenschappelijke trommel. Er ontstaat dus een vicieuze cirkel: mensen met macht worden lomper en krijgen daardoor meer status en dus nóg meer macht om zich nóg lomper te gedragen. En niemand durft wat te zeggen. Ook de fine fleur van de Nederlandse financiële wereld weet wel wanten met ongeremd gedrag. Dit uit zich bijvoorbeeld in graaien. Niet naar koekjes, maar naar bonussen en extraatjes.

Vliegticket van € 13.000,-
Onlangs werd het declaratiegedrag van de directie der Nederlandsche Bank openbaar. Stuitend. Een first class vliegticket naar Japan voor president Nout Wellink: € 13.000,- (u en ik vliegen vanaf €800). Één directielid dat in een jaar € 20.000 aan cursussen declareert. En een totaal van €17.000 per jaar aan maaltijden. Niet eens zo heel duur, als je kijkt naar het menu. Waar de meeste mensen boterhammen meenemen, eet de directie van de Nederlandsche Bank doordeweeks een salade van hazenrugfilet op roergebakken notensla, op de huid gebakken roodbaarsfilet met een botersausje en – als toetje – tartaar van mango met hangop van citroen. Met natuurlijk een volwassen fles wijn. Da’s lekker lunchen. Van onze belastingcenten!

Heel gewoon
Kennelijk vinden de machtige bankgraaiers dit allemaal heel gewoon. Ze zijn vergeten dat het ónze koektrommel is waar ze met hun vette vingers in rondgraaien. Je zou als burger bijna in de verleiding komen om het gedrag van deze machtigen der aarde te imiteren. De macht terug te grijpen. Doen wat je anders nooit zou doen. De inkomsten van een bijbaantje slechts gedeeltelijk opgeven, een familie-etentje opvoeren als zakendiner, gitaarlessen laten factureren als ‘professional coaching’, expres niet gaan samenwonen om twee bijstanduitkeringen te behouden en in de tram stiekem een halte wachten met inchecken om nét een gratis zone mee te pikken.

Of ga ik nou te ver?

 

——————–

Dit artikel verscheen eerder op het blog van Eyeopen.nl

De woordenwedloop – Dijkgraaf goes ballistic

Standaard

“De pen is machtiger dan het zwaard” hoor je wel eens. En het is waar, woorden kunnen werken als wapens. Vroeger was de polemiek een eerbare strijd waarin de opponenten probeerden elkaar met fijnzinnige zinnen in bloemrijke taal de loef af te steken. De gestileerde vorm maakte van het gevecht een boeiend steekspel, schermen met woorden, rapieren op papier. Krijgskunst.

Tegenwoordig is de polemiek van een kunstvorm verworden tot een ordinaire slachtpartij. De floret is verruild voor de goedendag en soms komt iemand doodleuk Lees de rest van dit bericht

Hufterlied

Standaard

(vrij naar ‘I’m an asshole’ van Denis Leary)

Ik zeg wat ik wil en jij houdt je bek.
Wie niet denkt als ik, is een stumper en gek.
Wat lul je nou vent, van ethiek en fatsoen,
dat sletje van jou zou mijn hond nog niet doen.

Ik ben een hufter! Een grote hufter.

Ik kleef aan je bumper, flits mijn grote licht
Als jij niet opzij gaat, scheld ik: “Gore nicht!” Lees de rest van dit bericht

Kiezen voor een partij zonder hufters

Standaard

Toen ik een jaar of 16 was, hingen er felrode posters achter het raam van mijn slaapkamertje. Met een grote 2 er op, als ik me goed herinner. En een foto van Joop den Uyl.  Ik vond een PVDA-minister die vóór nivellering was (en dus voor korten op zijn eigen hoge salaris) een stuk overtuigender dan een VVD’er die er juist op uit was om zijn eigen hoge inkomen te beschermen. De PVDA was voor gelijkheid, solidariteit en natuurlijk voor de arbeiders. Mijn vader draaide drieploegendienst in een drukkerij en mijn moeder werkte op een naaiatelier. Dus ‘de arbeiders’, dat waren wij. Dat ik persoonlijk dus eigenlijk uit eigenbelang voor de PVDA was, daar was ik met toen niet van bewust.

Inmiddels behoor ik niet meer tot de arbeidersklasse maar tot de burgerij. Gegoede middenklasse, schat ik. Bovendien ben ik ondernemer, want al 20 jaar zelfstandig, én dik boven de 40 jaar oud. “If you’re not a liberal at twenty you have no heart, if you’re not a conservative at forty you have no brain.” hoor je wel eens. Ik zou dus eigenlijk VVD’er moeten zijn.  Lees de rest van dit bericht

Ondertussen, bij de hufters…

Standaard

“Marck, uh, ja, hoe zal ik het zeggen…. doen we nog iets met die Dönermoorden? Dat is toch wel groot.”
“Meneer Burema voor jou. En sinds wanneer mogen stagaires iets zeggen tijdens de redactievergadering?”
“Ja, sorry, maar ik dacht…”
“Ja, zie je, sukkeltje, daar ga je al meteen de fout in. Je moet niet denken maar gewoon doe wat wij zeggen.”
“Ja maar…”
“KOP DICHT! Ignoramus. Heb je de redactiestatuten nou nog niet begrepen? We hebben een siteformule, en daar past rechtsextremistisch geweld niet in. Tenminste, niet te vaak en we hadden pas Breivik nog. Dat Duitse akkefietje gaat wel over moslims, maar die zijn hier geen daders. Het zijn slachtoffers. Boeien! Wij schrijven niet over zielige moslims, alleen over Lees de rest van dit bericht