Wat willen de hufters?

Standaard

Weet je wat ik niet snap? Wat de hufters nou eigenlijk willen bereiken. Kijk, ik kan me voorstellen dat je eens flink te keer wilt gaan tegen iemand die jou persoonlijk belazerd of gekwetst heeft. Dat heb ik zelf ook regelmatig gedaan. Ik ben niet per se trots op die stukjes, maar ze kwamen tenminste voort uit een waarachtige woede. Ik voelde me beschadigd en sloeg terug met mijn pen.

Maar waarom schrijft iemand een kwetsend stuk, bol van de metaforen, tegen een persoon of een instantie die hij niet kent en die hem persoonlijk niks gedaan heeft? Waarom gaat bijvoorbeeld GeenStijl steeds weer op zoek naar een paar stoute Marokkanen om die dan in het openbaar op bombastische wijze aan de schandpaal te nagelen? Wat willen ze er mee bereiken? Het effect van deze stukken is dat de gemiddelde GS-lezer bevestigd wordt in zijn vooroordelen en steeds banger wordt van Marokkanen en andere ‘lichtgetinte’ medelanders. Maar wat levert het op? Wat heeft GeenStijl zelf er aan? Waar zit hun winst?

Problemen aan de kaak stellen?
Nou hoor ik die roze columnisten wel eens iets zeggen over het benoemen van misstanden, in plaats van er steeds maar omfloerst omheen kletsen. Ze vinden het belangrijk dat het lichtgetintemannenprobleem aan het licht komt, op de agenda komt te staan. Ze willen ‘de vinger op de zere plek leggen en dan keihard doordrukken’. Maar is dat een reden om steeds weer op zoek te gaan naar steeds weer nieuwe incidenten en incidentjes alleen om te bewijzen wat we intussen allemaal al lang weten? Om opnieuw en opnieuw aan te tonen dat er problemen zijn met bepaalde groepen moslims in wijken in Nederland? Voegt het nog iets toe? Of vinden de hufters het gewoon lekker om op allochtonen te schelden? Grijpen ze gewoon elke gelegenheid aan om los te gaan op hun zelfverkozen vijanden? Is het een vorm van stalking, waarbij in plaats van één slachtoffer een complete bevolkingsgroep het slachtoffer wordt?

Marokkanen slaan mongooltje (13) in elkaar
Het lijkt soms inderdaad wel erg obsessief, al die negatieve aandacht voor het allochtone volksdeel. Elke kans op moslimbashen wordt aangegrepen. Zoals die twee ‘lichtgetinte’ mannen die op 27 september in Utrecht een gehandicapte jongen op zijn gezicht timmerden omdat deze vanuit het gehandicaptenbusje zijn middelvinger naar ze opstak…. Walgelijk, zinloos geweld inderdaad. Maar is dat ‘fait divers’ zes weken later (!), op 2 november nog een compleet artikel waard? Met schuimbekkende teksten als: “De twee schoftenkloodtzakken met hun schitterende schaamtecultuur voelden zich natuurlijk onmiddellijk in hun middeleeuwse kuteer gekrenkt” en “zwaarzieke zwijnen, die zsm op een vliegtuig het land uit mogen worden gezet – na een kort onderhoud met een bij ons bekende kickboxer”? Het lijkt mij een beetje overkill.
Misschien dat GS-auteur Pritt Stift het artikel op de locale TV langs zag komen en de verleiding niet kon weerstaan om tóch nog even zijn propagandistische punt te maken? Dit soort popupropjournalistiek levert stukjes op, die onder de streep in de maatschappij misschien zelfs meer schade aanrichten dan het vergrijp zelf. Een vergrijp dat ik overigens scherp veroordeel en me als ik er over nadenk bijna fysiek misselijk maakt (ik zeg het nog maar eens, dat ik niet straks moet horen dat ik het in elkaar timmeren van gehandicapte kinderen niet erg zou vinden.).

Zwijgen dan maar?
Neen, ik beweer zeker niet dat je NIET over misdragingen van allochtonen mag schrijven. Noch ben ik van mening dat je bij het beschrijven van misdaden de huidskleur of afkomst van de daders/verdachten niet mag noemen. Dat lijkt me – zeker in het kader van een opsporingsbericht – onvermijdelijk. Ik vraag me alleen af of het wel zo slim is om er steeds weer bewust de misdragingen van allochtonen uit te lichten en om dan bovendien in het artikel de etnische identiteit van de daders centraal te stellen. Het gaat in het betreffende stuk immers niet om twee mannen die een kind mishandelen en die bovendien Marokkaan zijn. Nee, het gaat om twee Marokkanen die – het zal weer eens niet – een zielig kind mishandelen.

Waar zit de winst?
Ik stel de vraag opnieuw. Wat levert al deze aandacht voor zo’n uit nieuwsopzicht marginaal incident de nieuwe hufters op? Waarom grijpen zij elke gelegenheid aan om misdragingen van allochtonen met veel misbaar voor het voetlicht te sleuren om er hun heilige verontwaardiging over uit te schreeuwen? Willen ze laten zien hoe moreel superieur ze zijn vergeleken bij allochtonen? Of gaat het om de bezoekcijfers? Vinden de lezers het prettig om bevestigd te worden in hun vooroordelen?

Trekken polariserende stukjes veel bezoekers?
Als dat zo is, dan spint de populistische pers dus garen bij het versterken van de tweedeling in de maatschappij. Hoe meer boosheid over en weer, hoe meer verongelijkte allochtonen, des te meer incidenten, en dus steeds weer aanleiding voor verontwaardigde stukjes. Als je het zo bekijkt, levert het GeenStijl winst op om flink te stoken. Dat ze met deze actieve polarisatie de maatschappij geen goede dienst bewijzen, zal ze kennelijk royaal aan de reet roesten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s