De hufter in de hunter

Standaard

In iedereen schuilt een hufter. De verleiding is soms groot om iemand een veeg uit de pan te geven. Dat is overigens niet erg. Je mag iemand best beledigen als die dat in jouw ogen verdient. Waarbij ik wél vind dat die belediging dan inhoudelijk to the point moet zijn. Soms is dat onderscheid lastig. Zelf ging ik gisteren in de fout tijdens Pauw en Witteman. Daar zat een in mijn ogen onaangename man, Cor Bosman van de PVV. Je weet wel, die man die Selçuk Öztürk, statenlid van de PvdA, een ‘stuk uitgekotst Halal-vlees’ had genoemd.

Ik plaatste tijdens de uitzending een aantal tweets. Zoals “Wat een aantrekkelijke vent, die bosman bij penw. sympathiek, open, eerlijk. Soort Emiel Roemer, maar dan anders.” en “Bosman, een heuse buurtsuperman! Kopstuk binnen de PVV.” Een stukje sarcasme naar de mensen toe. Moet kunnen. Maar daarna schreef ik:

Direct daarop kreeg ik commentaar van @douwemees (Niels van Lobberegt):

Ik sputterde nog wat tegen, weer ironisch, van dat het toch moet kunnen, vrijheid van meningsuiting en meer van dat soort standaard nieuwehufterexcuses. Maar Niels had beet en liet niet meer los.

Ik voelde eigenlijk meteen al dat hij gelijk had, maar was nog niet meteen bereid het toe te geven. Maar nu ik er nog eens over nagedacht heb, moet ik erkennen dat Niels gelijk heeft. Je kunt niet als moralist steeds weer hufters de maat nemen en dan zelf vervallen in dergelijke gratuite beledigingen. Want dat is het. De eerste twee tweets kunnen nog, omdat ze in ieder geval deels over de inhoud gaan. Die laatste was echter puur op het uiterlijk van Bosman gericht. En dat geeft inderdaad geen pas.

Dus, eerlijk is eerlijk, scherp gezien van Niels van Lobberegt en een leermomentje voor mij. Want, om met Freek de Jonge te spreken: “Ja, mensen, ik moet op mijn woorden passen. Maar… u moet nog veel beter op mijn woorden passen.”

Advertenties

»

  1. En nu moet ik u zeker complimenteren voor de knieval die u maakt?
    Dat doe ik dus niet en zal u uitleggen waarom. Op uw site beweert u hufterigheid te bestrijden door mensen aan te spreken op hun fatsoen, maar ik zie u nergens het gedrag veroordelen van menig mens op twitter richting Cor Bosman. Mijn vraag, waar is uw verontwaardiging nu? Nu schrijft u een artikel over uw ongelijk nadat u er op aangesproken wordt, verwacht applaus, terwijl u eigenlijk een artikel had moeten schrijven over het hufterige gedrag richting Cor Bosman, dan is uw site nog enigszins serieus te nemen. Maar laten we eerlijk zijn, u bestrijdt helemaal niet de hufterigheid, u bestrijdt mensen met een andere (politieke) mening dan de uwe. Aangezien ik voorstander ben van volledige vrijheid van meningsuiting, is dat natuurlijk uw goed recht, maar komt de naam Hufterhunter nogal hypocriet over. 

  2. Sorry, maar dat vind ik zo’n raar argument! “U schrijft nu wel over het lot van de zeehondjes, maar u zwijgt in alle talen van de arme ijsberen.” “Ja, besnijdenis van moslimmeisjes is erg, maar u spreekt weer met geen woord over pedo’s in de kerk!” Mijn stuk gaat over mijn persoonlijke falen. Ik heb me niet verdiept in de onbeschofte bejegening van Bosman door andere Twitteraars. So shoot me.

    Wat betreft mijn keuze voor het bestrijden van tegenstanders… wie anders, mijn vrienden? Iedereen die hufterig gedrag vertoont, komt in aanmerking voor kritiek. Dat betekent automatisch relatief veel aandacht voor de verantwoordelijken bij Geen Stijl, die huftergedrag tot handelsmerk (‘nodeloos kwetsend’) kozen en die het in de afgelopen jaren salonfähig hebben gemaakt iemands persoonlijke reputatie te grabbel te gooien. En niet alleen bij mensen die zich met een politiek ambt of openbare carrière in de schijnwerpers zetten. Ook sneue krabbelaartjes en sociaal onaangepaste kneuzen worden doelwit. Gewoon, omdat het kan.

    Maar dat betekent niet dat ik alleen populisten uit het rechtse(re) kamp aanval. Ook de linkse plaatjesmaker Soeterbroek, vaste DWDD-gast Prem en de monotone fascistroeper Sasha Bergman (bij Frontaalnaakt) konden al op mijn kritiek rekenen. Rechtstreeks of via een artikel.

    Wat betreft complimenten en applaus… dat hoeft echt niet hoor. Ik wilde met dit stuk alleen laten zien dat je pas een echte hufter bent als je kritiek steevast aangrijpt voor tegenaanval en nooit bereid bent te zwichten voor argumenten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s