Hufterige TV is van alle tijden (maar daarom niet minder hufterig)

Standaard

Televisie waarvan je enigszins geschokt zegt: “Ooohhhh, wat zegt hij nou?” kan heel verhelderend werken. Als een programmamaker, komiek of satiricus jouw grenzen overschrijdt word je je daarmee bewust van die grenzen. Dus kun je er over nadenken. Waarom ben ik geschokt? Hoe erg is het eigenlijk? Leerzaam.

Een van de eerste echte ‘schokkers’ op TV was Paul de Leeuw. Die maakte in zijn programma grappen over en met blinden of mongooltjes. Veel mensen waren geschokt. Ik ook. Maar als je dan nadenkt over wat hij precies doet, zie je dat er geen enkel kwaad uit sprak. Paul de Leeuw had helemaal niks tegen zijn ‘slachtoffers’. Natuurlijk was hij zich bewust dat hij spannende televisie aan het maken was, maar hij wilde zijn gasten zeker geen schade toebrengen. De intentie was niet respectloos. Sterker, je kreeg respect voor de gasten omdat die onze beschermende verontwaardiging helemaal niet nodig bleken te hebben.

Andere voorbeelden die door de apologeten van de hufterigheid vaak worden aangehaald, zijn de strapatsen van Rob Muntz, die als Hitler verkleed door Oostenrijk paradeerde (wat overigens wel degelijk een storm aan verontwaardiging opleverde, waarna Muntz door de VPRO op non-actief werd gesteld) en het asociale gedram van Pieter Storms en Willibrord Frequin. Wat mij betreft mogen ook die laatste twee ondanks hun Robin Hood-achtige motieven wel degelijk tot de TV-hufters gerekend worden. Dat vind ik overigens niet nu pas. Zie ook de kopbanner van mijn oude site.

Wat is nu het verschil tussen Paul de Leeuw en de moderne hufters op Internet en TV? De laatsten missen het goedmoedige, de kwinkslag, het vermogen mét iemand te lachen in plaats van over iemand. Natuurlijk, het is prima als de mannen (en sinds kort ook een vrouw) van GeenStijl zich enorm boos maken op bestuurders die er een potje van maken en die gemeenschapsgeld over de balk gooien. Ik zal bij dat soort artikelen de laatste zijn die valt over krachttermen of beledigingen. Een graaier een graaier noemen, dat heeft een doel.

Maar een licht geestelijk gehandicapte exhibitionist in zijn eigen huis filmen om hem aan de schandpaal te nagelen? Voor de zoveelste keer een stel minderjarige Marokkaanse boefjes in de spotlights zetten? Mensen door hun naam en beroep te noemen een slechte reputatie bezorgen, alleen omdat ze kritiek op je leverden? Dat is niet minder dan kwaadaardig, goedkoop scoren zonder hoger doel dan click rates, bezoekcijfers en persoonlijke rancune. Overigens zijn het vaak zeer moralistische stukjes op GeenStijl. Datzelfde geldt voor PowNed. Hoe vaak gebruiken ze daar niet het woord ‘schande’ of ‘schandalig’?

De nieuwe TV- en internethufters gebruiken de macht van hun medium als wapen. Ze schrijven of filmen niet uit betrokkenheid, maar uit moralisme, rancune en vernietigingsdrang. Hun ‘vijanden’ moeten kapot. Dat blijkt als een Naema Tahir een column tegen hufterjournalistiek schrijft. Meteen stuurt PowNed Rutger op pad die op hoge poten verhaal gaat halen. De bruut gaat iemand in elkaar slaan omdat die hem een bruut heeft genoemd.

Ik spreek me uit tegen de waarde(n)loze hufters die niet voor een doel strijden, maar louter voor zichzelf. De agressie van online hufters tegenover onschuldige voorbijgangers is zinloos geweld, omdat niemand er beter van wordt behalve de hufter zelf.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s