Pisgiftig op de chemiecriminelen

Standaard

Het is om mismoedig van te worden. Een Duits onderzoek heeft volgens dit artikel onlangs aangetoond dat de urine van stadsbewoners (kantoormensen, journalisten, wetenschappers) een gehalte aan glyfosaat (onkruidverdelger van chemiereus Monsanto) bevat van 5 tot 20 maal de limiet voor drinkwater. Het gaat hier dus om mensen die niet op het platteland wonen, waar ze direct in aanraking hadden kunnen komen met het verdelgingsmiddel, maar in de grote stad. En het gaat om een gif dat bij hamsters onvruchtbaarheid en nier- en leverziekten veroorzaakt.

Heel verontrustend is dat het artikel eindigt met de volgende uitleg: The editors are in knowledge of the address of the university laboratory undertaking the studies, their analytical values and the evaluation of the analytical methods. Not least due to considerable pressure from representatives of the agrochemical industry and the resulting concern that the work of the laboratory would be compromised, the complete analytical data will only be published later this year.

Met andere woorden: we weten waar en hoe het onderzoek is uitgevoerd, maar we zeggen het niet, omdat we bang zijn dat de onderzoekers en hun universiteit onder druk van de chemische industrie onder druk zullen worden gezet om het onderzoek te staken of niet te publiceren.

Is dat niet een beetje paranoïde? Nee, dat is het niet. Er is weinig onafhankelijk onderzoek over glyfosaat en de langetermijneffecten van dit gif op planten, dieren en mensen. Áls er al onderzoek wordt gedaan, dan is dat meestal door instituten die samenwerken met of financieel gesteund worden door de agrochemische industrie. Die onderzoeken leiden altijd tot geruststellende resultaten. Of er komt in ieder geval uit dat het niet onomstotelijk vast te stellen is dat er langdurige negatieve gevolgen zijn. Of dat er wel negatieve gevolgen zijn, maar dat dat net zo goed en andere oorzaak kan hebben. Kortom: “Niets aan de hand mensen, ga maar rustig slapen.”

Onafhankelijke onderzoeken beweren bijna altijd het tegengestelde. Die concluderen steevast: “Potentieel gevaarlijke troep, gevolgen lange termijn onbekend maar waarschijnlijk rampzalig. Nú verbieden voor het te laat is.” Dat wordt deze onderzoekers echter niet in dank afgenomen. Ze krijgen meteen een enorme berg shit over zich heen, hun werkgevers of onderwijsinstituut krijgt claims, en door de industrie betaalde PR-mensen (waaronder soms ook gesponsorde ‘wetenschappers’) proberen hun reputatie kapot te maken.

In de documentaire ‘Scientists under Attack’ volgt de duitse filmmaker Bertram Verhaag twee onderzoekers die ieder in hun eigen veld gevaren van genetisch gemodificeerd voedsel ontdekten. De ene ontdekte dat ratten ziek werden van GMO-voedsel. De andere vond bewijs van genetisch gemanipuleerde gewassen diep in Mexico, waar GMO-gewassen bij wet verboden zijn. Kennenlijk slaagt de industrie er niet in hun gewassen in toom te houden. Hier de trailer van deze film:

Beide onderzoekers werden – na eerst te zijn geprezen om hun goede werk – onder druk van de industrie zwart gemaakt, ontslagen, besmeurd, belasterd en aangeklaagd. Zoals te lezen valt in de samenvatting van ‘Scientists under Attack’.

“You ask one question, you get the answer and you might or might not be able to publish it; but that is the end of your career.”

“Original research showing problems with GM crops is buried under a deluge of smears and follow up studies are not done.”

Alleen positief nieuws over genetische manipulatie van gewassen mag naar buiten van bedrijven zoals Monsanto, Bayer en Syngenta. Sterker, ze willen niet eens dat de consument weet dat een bepaald product genetisch gemodificeerde bestanddelen heeft. Monsanto investeert miljoenen in een campagne tégen verplichte GMO-vermelding op voedingsmiddelen. “Want dan zouden mensen kunnen gaan denken dat het slecht voor ze is.”

Met andere woorden, wij mogen van Monsanto niet weten wanneer we transgeen eten vreten.

Persoonlijk word ik pisgiftig van dit soort nieuws. Maar wat ik me vooral afvraag, is waarom dit geen hot item is in de politiek, bijvoorbeeld in Europees verband. Waarom de verantwoordelijke chemiereuzen niet gewoon vervolgd worden wegens misdaden tegen de mensheid. Misschien moeten er eerst doden vallen?

En hoe zit dat bij ons, in Nederland? Hebben Monsanto, Bayer en Syngenta ook hier een dikke lobby-vinger in de transgene maïspap? Of denkt iedereen die er iets toe doet in dit veld serieus dat het wel los zal lopen? En wat als het níet losloopt? Wat dan?

Advertenties

Eén reactie »

  1. Dat de concentratie juist hoog is bij stadsbewoners is niet zo gek. Het gebruik van glyfosaat (round-up) in de landbouw is al behoorlijk teruggedrongen, maar onkruidverdelging in de stad (pleintjes, speelplaatsen, parkeerterreinen) wordt wel vaak doormiddel van Round-up gedaan. Lekker goedkoop. En consumenten gebruiken het vaak om het stoepje onkruid vrij te krijgen, je kunt het gewoon in de winkel kopen, en in tegenstelling tot die boer heb je geen spuitdiploma nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s