De ordinaire pestkoppen van GeenStijl

Standaard

We hebben het op deze site wel steeds over ‘hufterjournalistiek’ en ‘hufters’, maar eigenlijk zijn de medewerkers van GeenStijl niet veel meer dan doodordinaire pestkoppen. Schoolpleinbullebakjes die niks lekkerder vinden dan macht uitoefenen. Net als pestende kinderen pakken ze bij voorkeur alleen zwakkere slachtoffers. En dat zijn er eigenlijk best veel, want de pestkoppen van GeenStijl en PowNed gebruiken de macht van hun medium. Ze benaderen hun slachtoffers met een camerateam en de wetenschap dat er straks honderdduizenden mensen meekijken. Wie door Rutger, Tom, Jan en hun kornuiten wordt aangepakt, staat al bij voorbaat met 10-0 achter. Net zoals de zwakke broeders op het schoolplein. De nerds, de verstrooide professors, de lieve jongens, de dikkertjes, de armeluiskinderen, de sociaal achtergestelden… mikpunten van de pestkoppen, die hun hele verbale – en in dit geval ook technische – arsenaal in stelling brengen om hun slachtoffer af te maken.

Machteloos tegenover de snijtafel
Uiteindelijk winnen de hufters. Ze hebben namelijk alle troeven in handen. Jouw snedige antwoord, je onverschrokken houding, je intelligente argument… het sneuvelt op de snijtafel. Wat over blijft is je gehakkel, je vertwijfelde blik, je bedremmelde zwijgen. En mocht je je wél kranig weren en als morele winnaar uit de strijd komen, dan kunnen ze altijd nog besluiten het hele item gewoon niet uit te zenden.

De macht van de microfoon
Je kunt het niet winnen van de pestkoppen van GeenStijl. Als zij je kapot willen, dan ga je kapot. Je ziet het al aan de microfoonvoering van iemand als Rutger Castricum. Die gebruikt dat ding echt als wapen. Hij zegt iets brutaals, duwt de roze plopkap in je neus en registreert je gestamel. Ben je koelbloedig genoeg om een intelligent weerwoord te geven, dan trekt Rutger simpelweg de microfoon terug om zijn brutale vraag te herhalen of een nieuwe sneer te plaatsen. Een goed voorbeeld was een interview met Donner, die op een gegeven moment in arren moede de microfoon greep en niet meer los wilde laten, gewoon omdat hij zijn zin wilde afmaken. Dat werd een gênante duw- en trekpartij, met dus een morele overwinning van PowNews.

Verantwoordelijk voor pestcultuur
Eerder al schreef ik over de nietsontziende aanpak van GeenStijl tegenover andersdenkenden. Als je het niet met de hufterige ik-eerst-filosofie van GeenStijl eens bent, ben je de vijand en moet je kapot. Of je nu snelheidscontroles wilt invoeren, begrip vraagt voor asielzoekers, een fatsoensoffensief begint, protesteert tegen het kapitalisme of gewoon een minkukel bent met een videogenieke afwijking, GeenStijl en PowNed weten te vinden en maken gehakt van je.

Typisch pestgedrag
Een van de beroemdste scenes van GSTV – door GeenStijl nog steeds trots opgevoerd als klassieker – is die van Rutger die Ella Vogelaar ondervraagt over haar mediacoach. Vogelaar weet niet wat te zeggen en klapt dicht. Rutgers optreden is met de beste wil van de wereld niet als journalistiek te zien. Hij ruikt bloed en zet door. Het is puur zuigen, pesten, treiteren. Niet één keer, maar tien, twintig keer. Hij achtervolgt Vogelaar die steeds schichtiger om zich heen kijkt en uiteindelijk gered wordt door een medewerker. Ik herken in Rutger de pestkop. De jongen op het schoolplein, die zijn slachtoffer achtervolgt en in de hoek drijft. “Annelies ruikt naar pies! Annelies, die is vies. Annelies, rotte kies. Annelies ruikt naar pies!” En zijn vriendjes maar lachen. Dát is GeenStijl.

De winst van de hufters
Zich wél bewust van zijn publiek, dat zich rot lacht over de deconfiture van de minister, melkt Rutger ook de laatste seconden plaatsvervangende schaamte uit de situatie. Vogelaar is gebroken. Rutger heeft gewonnen. Maar… wát heeft hij eigenlijk gewonnen?

Schoppen naar beneden
Kenmerkend voor pestkoppen (playground bullies, zeggen de Engelsen) is dat ze áltijd de zwakste exemplaren uit de groep tot slachtoffer kiezen. Soms komen ze van een koude kermis thuis. Zo ging Rutger eens bij de nietsvermoedende Naema Tahir aankloppen om haar de oren te wassen over uitspraken over hufterjournalistiek. Hij wilde haar overvallen met draaiende camera, maar stuitte op Naema’s vriend, de bodybuildende filosoof Andreas Kinneging. Die bejegende de huftertjes aan zijn deur zoals een normaal mens dat doet. Hij deelde wat verbale corrigerende tikken uit en reduceerde Rutger tot een bedeesd verontschuldigingen mompelend knieënknikkertje, dat beloofde nooit meer terug te komen.
Dat was even een domperT. Maar meestal slagen de hufters er wel in iemand te vinden die ze te ongestraft grazen kunnen nemen. En pregnant voorbeeld was een geestelijk uitgedaagde exhibitionist, die kamers verhuurde aan jonge studenten. Als ze kwamen kijken, confronteerde hij ze met zijn blote lid, zonder overigens fysiek te worden. Typisch gevalletje sneu, door PowNews opgeblazen tot nationaal schandaal. Na de man belachelijk gemaakt te hebben op TV, is Rutger zelfs nog eens langs geweest om het onderwerp verder uit te melken. Want een succesvolle pestpartij, met lekker veel kijkcijfers, die laat je niet aan je voorbij gaan.

‘Neonazi’ aan de schandpaal
Deze week was het weer raak. GSTV deed ooit eens een item over de Nederlandse Volks Unie. Een onfris clubje met ultrarechtse sympathieën. In dat filmpje zit een terloops interview met een demonstrant, ene G. Bruins. Nou leven we in een vrij land, dus iedereen moet vooral demonstreren voor wat hij de moeite waard vindt. Maar voor deze specifieke man had de reportage vervelende gevolgen. Het filmpje kwam op Youtube terecht. Inmiddels werkte Bruins als conciërge in een school in Hengelo. Daar ontdekten de leerlingen zijn NVU-sympathieën. De man werd gepest en uitgescholden voor nazi tot zijn baan onhoudbaar werd. Hij moest verdwijnen en begon een proces. Tom Staal gaat op bezoek bij de school, hangt daar hinderlijk rond tot hij van het terrein verwijderd wordt door beveiligingspersoneel (goed voor een paar Godwins van onze sympathieke journalist). Vervolgens vindt hij een andere werkgever van Bruins, die bij RTF Oost werkt als schoonmaker. Reden genoeg om daar ook nog even te gaan zieken, met de naam van de het schoonmaakbedrijf vol in beeld… Staal interviewt iemand van RTV Oost en vraagt of die weet van de nazisympathieën van Bruins. Verder probeert hij Bruins uitingen te ontlokken. Die wil geen commentaar geven, want die ís al een baan kwijtgeraakt door die ongein. Maar Staal blijft doorzeuren en emmeren, en volgt Bruins zelfs naar nóg een andere klus. Wat mij betreft het meest ontluisterende stukje ‘journalistiek’ van 2012.

Het is duidelijk: mensen met een afwijkende mening, die mag je gewoon kapot maken. Vinden de mensen leuk.

Advertenties

Eén reactie »

  1. Hmm op punten vind ik het waar, maar ik vind dat je wel doorschiet en een erg extreme positie inneemt. Heel stellig 1 kant kiezen en die als waarheid bestempelen vind ik sowieso een gevaarlijke instelling. En ben je zelf slachtoffer van pesten geweest? En dan mag je vrijheid hebben in nederland om te vinden wat je wilt, maar als je neonazistische denkbeelden hebt en jou vrijheid van het woord in feite als resultaat heeft dat andermans vrijheden worden beperkt, dan kan je toch ook wel wat kritiek verwachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s