Waarom wil iemand hufter-hunter zijn?

Standaard

Het motto van deze site is: “Het is een kutklus maar iemand moet het doen.” Mensen vragen mij regelmatig waarom ik het überhaupt doe, dat ‘lastig vallen’ van hufters. Anderen nemen mij kwalijk dat ik niet ook de mensen lastig val die zij als hufters beschouwen. Om met die laatste vraag te beginnen, hier in Frankrijk zeggen ze wel: “On est toujours le con de quelqu’un.” Ofwel: ‘Iedereen is wel iemands klootzak’. Niemand is volledig zonder hufterige eigenschappen. Hufters zat. Je moet dus een keuze maken. En mijn hufters kies ik zelf, dank u wel.

Wie zijn mijn hufters?
Waarop selecteer ik dan mijn hufters? Dat raakt aan de eerste vraag. Aan het waarom van mijn acties. Mijn hufters misbruiken hun machtspositie om min of meer onschuldige mensen kapot te schrijven, te belasteren of te pesten. Het zijn de haantjes, de macho’s, de pestkoppen van het schoolplein, de blaaskaken die zichzelf groter maken door anderen te kleineren. Ik trek dat soort mensen niet. En kies daarom de zijde hun slachtoffers.

Waar bemoei ik me mee?
Goeie vraag. Wie denk ik wel niet dat ik ben dat ík zo nodig die arme slachtoffers moet beschermen? Jezus of zo? Tja. Misschien komt het doordat ik zelf tijdens mijn lagere school-tijd veel gepest ben. Of doordat ik van de weeromstuit op de middelbare school zelf een enorme pestkop werd. Ik ken de mechanismen. De angst, de gevoelens van onmacht. En het gevoel van overwinning als je iemand de hoek in weet te lullen. Die perioden liggen achter mij. Ik heb gestreden tegen beide rollen. En schaam me nog steeds voor de jaren dat ik een nietsontziende klootzak was. Maar juist door die ervaring herken ik beide rollen nog steeds haarfijn. En persoonlijk vind ik de gepesten een stuk sympathieker dan de pesters. Daarom heb ik gekozen om weerwoord te bieden aan de pestkoppen, de bully’s.

Kappen nou: zinloos geweld
En dat zouden meer mensen moeten doen. Zoals we leerden uit alle discussies rond het lot van de doodgepeste Tim Ribberink. De pestkoppen zelf zijn niet de enige schuldigen. Ook de omstanders valt iets te verwijten. Degenen die het laten gebeuren. Die de andere kant uit kijken uit angst zelf het volgende slachtoffer te worden. Niemand wil de nieuwe Joes Kloppenburg worden, doodgeschopt omdat hij ‘Kappen nou!” riep tegen een agressieveling die een zwerver in elkaar sloeg. Of eindigen als Manuel Fetter die in 2004 in Leeuwarden twee jongemannen aansprak over een kapot gegooid bierflesje. Ze sloegen en staken hem dood.

Repercussies van hufters online
Dergelijke risico’s loop ik als digitale hufter-hunter natuurlijk nauwelijks. Maar ook online ben je niet veilig. Telkens als ik een hufter ‘lastig val’ keert deze zich tegen mij. En vreemd genoeg maar zelden met argumenten. Het moralistische en schoolmeesterige van mijn actie leidt tot harde, woedende reacties die meestal neer komen op de vraag waar ik de gore lef vandaan haal om de hufter tot de orde te roepen. Meestal gevolgd door een serie van aanvallen, georganiseerd in samenwerking met bully-vriendjes. Aanvallen met leugens, laster, intimidatie en verbaal geweld, die helaas haarfijn mijn gelijk aantonen.

De loser tegen de winnaars
Hét kenmerk van de ‘playground bully’s’ is dat zij geen tegenspraak dulden. Als echte alfamannetjes kunnen de hufters eenvoudigweg niet accepteren dat een zwakkere ze de les leest. Dat is de bijl aan de wortel van hun hufterbestaan. Ze ontlenen hun eigenwaarde bijna volledig aan het continu bewijzen dat zij de baas zijn, en ongestraft mogen doen en zeggen wat ze willen. En inderdaad, ik ben maar een onbetekenend broodschrijvertje met weinig macht, zeker in vergelijking met de page views, de massa twitter-followers en de google ranking van de hufters die ik ‘lastig val’. Om van hun machtigste wapens – gebrek aan fatsoen en een haperende gewetensfunctie – nog maar niet te spreken. Mijn ongelijke strijd tegen deze overmacht levert me alleen gezeik, irritatie en verdriet op, dus echt veel voordeel heb ik niet van de hufterjacht. Hopelijk is nu duidelijk waarom ik tóch door ga.

UPDATE: Waarom ook GeenStijl tot ‘Mijn hufters’ behoort, verwoordde Frans Smeets bijna 4 jaar geleden al heel helder bij Frontaal Naakt.

Advertenties

»

  1. Het is gezien, Krek. Het is herkenbaar, meeste mensen nemen het op voor de underdog. Vooral Hoogbegalfden nemen het voortouw: om iedereen gelijkwaardig te beoordelen en te behandelen. Eikels of ander belanghebbenden zullen blijven bullyen, in die zin is het een eindeloze exercitie. Het survival of the fittest-gelul en bla, bla, blaa. Maar engelen zien alles, en de paradox is dat ze niet bestaan. Hoe moeilijk is dat? Niet voor jou toch, ga gewoon door.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s