Waarom niet de ‘corporate killers’ voor het gerecht gedaagd?

Standaard

In het artikel ‘We worden genaaid‘ geef ik met wat voorbeelden aan hoe bedrijven in verschillende sectoren van industrie en dienstverlening de politiek beïnvloeden en consumenten manipuleren om maar zo veel mogelijk winst te kunnen blijven maken. Ongeacht de schade die ze daarbij aanrichten. Aan het eind van dit stuk concludeer ik mismoedig dat het allemaal heel erg is, maar dat je als individuele consument weinig kunt doen tegen het misbruik. De bedrijven in kwestie zijn vaak multinationals met ontzettend veel geld:  te groot, te machtig en te rijk om aan te pakken. Bovendien is er niet echt één schuldige voor de malversaties aan te wijzen. Als dit soort bedrijven met concurrenten prijsafspraken maken, onderzoeken laten vervalsen of de beslissing nemen om de levensduur van hun producten te beperken, wie is daarvoor dan verantwoordelijk?

Volgens mij moet juist dát veranderen. De anonimiteit van grote ondernemingen lijkt op die van reaguurders op internet. Ze kunnen alles flikken, want er is geen enkele manier om ze aan te pakken. Of ze hem nou wel of niet verdiend hebben, ze pakken hun jaarlijkse bonus en laten zich niks gelegen liggen aan de slachtoffers.

Ja, want vergis je niet, er zijn slachtoffers. Duidelijk aanwijsbare, zoals mensen met kanker als gevolg van asbest, softenonkinderen of Bhopal-doden. Maar ook miljoenen waarbij de causaliteit minder makkelijk aan te wijzen is. Zo’n suikerindustrie, uit de documentaire ‘De zoete verleiders‘ van Zembla, die een stichting opricht en financiert om ‘voorlichting te geven over suiker’ en om onderzoek te ontkrachten dat bewijst dat suikerhoudende drankjes leidt tot overgewicht. De top van zo’n onderneming laat dat kennelijk gebeuren. Dat maakt ze medeverantwoordelijk voor het ziekelijke overgewicht van kinderen, die uitgroeien tot ziekelijk dikke volwassenen met verhoogd risico op ernstige kwalen en een vroegtijdige dood. Als je dit zo leest, is het verspreiden van desinformatie over de gevaren van suiker misdadig te noemen. De verantwoordelijken bij de Suikerunie, de directeur, met management team en de raad van bestuur, zijn – door hun inactiviteit of door het actief toestemmen in deze strategie – medeverantwoordelijk voor de ziekte en het overlijden van hun klanten. Net zo schuldig als de tabaksfabrikanten en drankverkopers die weten dat hun producten schadelijk en zelfs dodelijk kunnen zijn en die de feiten hierover op allerlei manieren zo lang mogelijk proberen te verdonkeremanen.

Deze week werd bekend dat de zakenman Frans Van Anraat – in 2007 in hoger beroep veroordeeld tot zeventien jaar cel voor medeplichtigheid aan oorlogsmisdaden – nu ook is veroordeeld tot het betalen van schadevergoeding aan slachtoffers van gifgasaanvallen in Irak. Van Anraat verkocht het Iraakse regime namelijk de chemicaliën om het mosterdgas mee te maken. Kijk. Interessant. Als iemand veroordeeld kan worden voor het verkopen van ingrediënten van een middel dat mensen doodt, waarom zou dit niet ook gelden voor ‘captains of industry’ die willens en wetens schadelijke troep blijven pushen en met nepwetenschap de publieke opinie en de politiek (laten) manipuleren om te voorkomen dat hun troep verboden of op zijn minst de consument goed voorgelicht wordt.

Deze topmensen zijn eindverantwoordelijk voor een sluipende genocide. Een stille holocaust die zich onder onze ogen voltrekt. Net zoals staatshoofden of legerleiders die aanzetten tot massamoord begaan zij misdaden tegen de mensheid. Ze zouden hiervoor dan ook door een onafhankelijk internationaal gerechtshof op ordentelijke wijze berecht en veroordeeld moeten worden. Af en toe een topman in de bak, dat helpt vast een stuk beter dan al dit geweeklaag en fatsoen!geroep van mij.

Advertenties

»

  1. Zelden grotere onzin gelezen dan hierboven. Sinds dertiger jaren is het suikerverbruik per nederlander gelijk gebleven. Dus dat we nu gemiddeld zwaarder zijn dan toen ligt echt aan andere zaken….. Bv minder bewegen…. Wanneer zie te tegenwoordig nog kinderen buiten spelen?

  2. Inderdaad hebben de grote bedrijven teveel macht en te veel anonimiteit, alleen zit er aan de onderkant ook een probleem. Omdat de meeste niet kritisch nadenken en alles maar voor waar aannemen wat hen voorgeschoteld wordt. Te dom om te kunnen poepen. En als ik mijzelf vol wil laten lopen met drank en daarbij mezelf helemaal scheel rook is dat mijn keuze. Het probleem is niet de marketing maar de lemmings die alles maar voor waar aannemen. Met een beetje logisch nadenken weet jezelf toch ook wel dat teveel niet goed is… De wortel van het probleem is de hebberigheid. Ook wel de mimetische begeerte. Doordat iedereen maar de nieuwste iphone wil en de allerlaatste dr dre beatskoptelefoon blijven de bedrijven wel machtig. Wij als consument mogen het verschil gaan maken door die meuk niet meer te kopen. Een overheid gaat het verschil niet maken daarvoor is het bedrijfsleven en de overheid teveel met elkaar verweven. De verandering moet van onderaf komen en niet van bovenaf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s