De ontmaskering van valse vrienden

Standaard

Je komt in je leven heel veel sympathieke mensen tegen. Vrienden van de sportclub. Vrolijke online kennissen van kennissen die lollige filmpjes van poesjes en babygeitjes plaatsen. De toffe klusser, altijd in voor een praatje. Het leuke meisje achter de kassa in de supermarkt. De garagehouder die je bij naam kent en die jou speciaal extra service geeft. De penningmeester van de konijnenfokvereniging. Aardige lui, stuk voor stuk. Dacht je. Tot je ziet wat ze uitkramen op Facebook. Dan blijken er toch behoorlijk wat klootzakken en kutwijven tussen te zitten.

Wat ik in mijn timeline aan racistische, cynische troep langs zie komen, daar lusten de honden geen brood van. Elke gelegenheid wordt te baat genomen om een sneer uit te delen naar de moslims. Je hoeft maar te zeggen dat je vanavond gehakt gaat eten of iemand weet te melden dat je daar maar flink van moet genieten, ‘want straks mag het niet meer van de Islam’.

Ik kan er niet tegen. Dat mensen blatante leugens en smerige laster over vluchtelingen kunnen ‘liken’ en herplaatsen… De drogredenen die ze verzinnen om stemming te maken tegen mensen die nog maar één kant op konden: weg van huis, naar een ver en vreemd land waar ze de taal niet spreken. Met alleen dat wat ze kunnen dragen. Hun kinderen, wat kleren, eten, een mobiele telefoon met GPS, vol foto’s van een leven dat er niet meer is. Dat mijn ‘vrienden’ die zo op het oog best sympathiek leken deze oorlogsvluchtelingen het licht in de ogen nog niet gunnen, dat is zeer teleurstellend.

En wat doe je? Ik heb al geprobeerd om wat flauwekulberichten en gemene verdachtmakingen te ontzenuwen. Om de discussie aan te gaan. Om aan te tonen hoe het wél zit. Maar sentimenten gaan voor argumenten. Nadat ik met keiharde cijfers had aangetoond dat het niet de schuld van de vluchtelingen is dat er wachtlijsten voor sociale huurwoningen zijn, zei een dame zelfs: “Het kan allemaal wel waar zijn wat je zegt, maar de praktijk is toch vaak anders.” Dan kun je wel gaan krijsen: “HOOR JE ZELF WEL WAT JE ZEGT?!” Maar dat is verspilde moeite. Je kunt geen water wringen uit een steen.

Ik ben niet van plan om al die benepen mensen te ontvrienden. Als ik ze tegen kom, zal ik lachen om hun grapjes, praten over koetjes en kalfjes, met ze samenwerken, hun kassa kiezen en mijn auto aan ze toevertrouwen. Hun persoonlijke denkbeelden en xenofobie staan immers los van onze maatschappelijke relaties. Wél ga ik ze op Facebook ‘uitzetten’ zodat ik hun sneue angst- en haatbagger niet meer hoef te lezen en ik mijn energie kan steken in dingen die wél verschil kunnen maken.

Advertenties

Eén reactie »

  1. Dit is een stuk dat ik vorige week op FB plaatste als antwoord op weer een discussie:

    …….Ik zet hier mijn antwoord op de discussie op jouw pagina Omdat het me niet lukt om het te plaatsen bij het betreffende item en ik het na 10 minuten proberen beu ben. émoticône wink En voor de andere lezers, dit is geen verhaal “tegen” ……….. of wie dan ook, maar in het algemeen gesteld. Ik ga er ook niet meer over in discussie. Ik hoop dat men een keer nadenkt voordat men iets deelt op FB of waar dan ook. Of dat nu over vluchtelingen gaat of een foto of een filmpje betreft van een stel zogenaamde criminelen, of wat dan ook. Heel vaak blijkt de waarheid net even anders te zijn. Er worden dingen het internet op gestuurd om wraak te nemen, mensen te grazen te nemen. Er worden foto’s bewerkt, filmpjes verdraaid, met opzet dingen fout vertaald. Hieronder dus mijn mening over het delen van de haatzaaifoto’s en filmpjes betreffende de vluchtelingen.

    Trek ik me het persoonlijk aan? Nee. Maar ik ben getrouwd met een man die een burgeroorlog heeft meegemaakt. Ik heb in Nederland gewerkt voor Vluchtelingenwerk. Ik heb de verhalen gehoord, en de mensen achter de verhalen leren kennen. De ongelooflijke trauma’s. Niemand vraagt aan je om vluchtelingen bij jou thuis op te vangen, dat is inderdaad niet verstandig, die mensen zijn zwaar getraumatiseerd, daar heb je deskundigen voor nodig. Wat je wel kunt doen is helpen mensen wegwijs te maken(alleen als je dat zou willen, dat moet iedereen zelf weten), een keer uitnodigen op de koffie, misschien kleren die je niet meer gebruikt schenken aan een organisatie die weet hoe men een en ander moet organiseren. Maar dat is niet eens het belangrijkste. Het belangrijkste is om open minded deze mensen tegemoed te treden.

    Want als ik lees; “er zitten alleen maar jonge mannen in die bootjes”, dan vraag ik me af wat men daarmee bedoelt? Want men laat dan wel doorschemeren dat dat wel gelukszoekers zullen zijn. Terwijl het simpele feit is, dat je als alleenstaande jongere nu eenmaal makkelijker in zo’n levensgevaarlijke boot stapt. Omdat het vreselijk duur is, dus voor één persoon makkelijker op te brengen als voor een hele familie. Omdat je als je alleen voor jezelf verantwoordelijk bent eerder dat enorme risico neemt. Omdat ouders van kleine kinderen wel 100 keer nadenken voordat ze hun kinderen aan zo’n ongelooflijk gevaarlijke overtocht blootstellen. Als ze het al kunnen betalen. Daarom zitten er zo veel jonge mannen in die bootjes. Hebben alleen gezinnen het recht om te vluchten?

    Men zegt ergens, waarom verdedigen die jonge mannen hun land niet? Waarmee? Men heeft nauwelijks wapens. Geen huis meer. Men wordt aan de ene kant gebombardeerd door Bachar al Asad, aan de andere kant is IS bezig het land volledig over te nemen, te moorden, te martelen. Asad bombardeert 90 % zijn eigen bevolking en maar 10% IS. Het hele land ligt in puin, er staat nauwelijks nog een huis overeind. De Koerden, de enige die op de grond het gevecht aangingen met IS worden nu gebombardeerd door Turkije, want die willen nu eenmaal van de Koerden af. En de hele wereld zwijgt, want men heeft een deal gemaakt en mag nu een Turks vliegveld gebruiken. En nu heb ik het alleen nog maar over Syrie.

    Verder lees ik dan ook nog waarom blijft men niet in Turkije, of in Jordanie, daar is het toch veilig? Nou, in eerste instantie wilde men daar ook blijven en wel om zo snel mogelijk weer naar huis te kunnen als het veilig zou zijn. Want deze mensen willen helemaal niet naar een ander land, die willen diep in hun hart maar één ding. Naar huis! Alleen zijn we nu drie jaar verder en de situatie is alleen maar verergerd. Drie jaar in een tent, in de brandende zon. Landen in de regio waar 1 op de 4 inwoners een vluchteling is. Logisch toch dat je verder gaat kijken. In het begin had iedere vluchteling in Turkije het recht om te werken, de regering had de hele arbeidsmarkt vrij toegankelijk gemaakt. En heeft dat nu, na drie jaar terug gedraaid. Men heeft als vluchteling niet meer het recht om te werken. Men kan dus niet terug en daar waar men zit heeft men totaal geen zicht op een toekomst. Als men al te eten heeft. Wat moet je dan?

    Hoe vaak heb ik al gehoord; “Saoudie Arabie” doet niets. Nu staat dat land al niet bekend om zijn respect voor de rechten van de mens, maar men vergeet te vermelden dat het land veel van de opvang in de regio betaald. Is dat genoeg? Nee, wat mij betreft niet. Maar het feit dat dit land niets doet is zeker geen excuus om dan ook maar niets te doen. In tegendeel.

    En heel Nederland staat op zijn kop omdat er gevraagd wordt 7000 mensen op te vangen? Waar hebben we het over? Als je dingen deelt, zoals over de vader van de kleine Aylan, wiens tanden getrokken zijn tijdens martelingen door IS, waarin men het doet voorkomen alsof hij zijn gezin bewust in gevaar heeft gebracht omdat hij implantaten wilde, vraag je jezelf dan echt niet af of er in dat verhaal misschien iets niet klopt? Denk je nu echt dat een vader bewust zijn vrouw en twee kleine kinderen in een rubber opblaasbootje stopt omdat hij een nieuw gebit wil?

    Dan zeg je, maar ze waren toch veilig in Turkije? Ja veilig en in een volledig uitzichtloze situatie. Terwijl hij een zus in Canada had waar ze terecht konden. Zonder van enige vorm van opvang van de staat gebruik te maken. Opmerkingen over het feit dat hij zijn gezin in Syrie gaat begraven. Misschien het laatste wat hij voor ze kon doen? Canada heeft hem inmiddels een verblijfsvergunning aangeboden en die heeft hij geweigerd. En dat kan ik me helemaal voorstellen. Hij wil nog maar één ding en dat is de wereld vertellen wat er in zijn land gebeurt.

    Een filmpje waarin men voedselpakketten weigert gaat de hele wereld over. Zonder erbij te vertellen dat men al drie dagen wacht om door te kunnen reizen, drie dagen buiten verblijft zonder enige vorm van opvang. Geen bed, geen douche, niets. Men staat al uren in de regen. Men wil alleen maar door. En als men dan zegt, we willen jullie eten niet, we willen eindelijk verder, dan wordt alleen het gedeelte waarin te zien is hoe sommigen het voedsel weigeren gedeeld. Stemmingmakerij, haat zaaien.

    En overal wordt commentaar op gegeven, men doet het als vluchteling simpelweg nooit goed. Dingen worden op Facebook en andere “social” media klakkeloos gedeeld en op die manier wordt een klimaat geschapen waarin men zegt, “zie je wel, ze komen alleen maar profiteren van onze welvaart”. Wat zijn wij(en dan bedoel ik Europeanen in het algemeen en niet een persoon in het bijzonder) voor mensen dat wij ons gezicht weg draaien van de ongelooflijke ellende van anderen. 7000 vluchtelingen op bijna 17 miljoen Nederlanders. 24.000 Vluchtelingen in Frankrijk, op 63 miljoen inwoners.

    Die hele houding, het wantrouwen, het haatzaaien(want dat is wat men doet door klakkeloos dit soort dingen te delen en niet even de moeite te nemen om na te gaan of het verhaal misschien net even anders in elkaar steekt), het niet willen delen van onze welvaart, de angst om het maar iets minder te hebben, ik schaam me kapot voor een aantal van mijn mede-Europeanen.

    Gelukkig zijn er steeds meer geluiden te horen van mensen die de vluchtelingen welkom heten, die niet bang zijn voor iets wat vreemd is, die van alles organiseren, die klaar staan, die niet bij voorbaat de ander beoordelen omdat hij moslim is, of een jonge vent, of wat dan ook. Er zal een schifting plaats gaan en moeten vinden om de vluchtelingen te onderscheiden van wat men noemt de gelukszoekers. Daar zijn deskundigen voor. Met zo’n enorme toeloop van voor het overgrote gedeelte echte vluchtelingen(en dus geen migranten zoals men ze hardnekkig blijft noemen) duurt het even voordat in Europa opvang goed georganiseerd is. Bestaande opvang en beoordelingsstructuren moeten uitgebreid worden en dat kost tijd. Maar alsjeblieft, laat het beoordelen en veroordelen over aan de deskundigen. En vraag je eens af, heel diep van binnen, wat jij zou doen als je in hun schoenen stond. Als jouw huis was plat gebombardeerd, de helft van je familie uitgemoord. Misschien je ouders, je broer, of je zus. Je zoon of je dochter. Vermoord, gemarteld, verkracht of simpelweg een verdwaalde kogel of bom. Een hel van een reis achter de rug die je je laatste centen heeft gekost. Dat doe je niet voor de lol, dat doe je omdat je echt niets anders meer kunt doen.

    En dan kom je eindelijk in Europa aan en krijg je deze ontvangst. Demonstraties, gescheld, ja zelfs journalisten die jou en je kind pootje lappen uit pure haat. Het hele internet overspannen bezig om maar aan te tonen dat men hier alleen maar komt profiteren. Vage internetsites, krantjes, bewerkte foto’s, verdraaide woorden, alles lijkt geoorloofd om de angst en de haat aan te wakkeren. Wat is er over van de waarden waar Europa altijd prat op ging. De rechten van de mens? Het vluchtelingenverdrag.

    Wat is dit voor wereld? Ik denk dat het de hoogste tijd is om voor jezelf te besluiten aan welke kant je staat. Aan de kant van de medemenselijkheid, aan de kant van je hand durven uitsteken naar die ander. Of aan de kant van diegenen die zich door angst laten regeren. Die zichzelf er van overtuigd heeft dat iedere alleenstaande mannelijke vluchteling misschien wel een jihadist is. Er zal er best eentje tussen zitten, misschien wel 2, en misschien wel de 4000 die IS beweerd te hebben gestuurd. En zodra jij of wie dan ook dat gelooft is de opzet van IS geslaagd. Het zaaien van terreur. Het tegen elkaar opzetten van bevolkingsgroepen, van mensen, van religies. En we werken er allemaal hard aan mee, door het delen en blijven delen van dit soort berichten. En scheppen een klimaat waarin de haat regeert. Waarin de angst regeert. En waarin de menselijke ellende niets meer voorstelt. Iets is waar we ons van afwenden. In plaats van te helpen.

    En nee, ik ben niet blind. Ik weet ook dat niet de hele wereld hier naar toe kan komen. Maar we hebben verdomme de morele plicht om oorlogsvluchtelingen op te vangen. En nee, ze komen niet in een gespreid bedje. Ben je wel eens gaan kijken in zo’n opvangcentrum? Moet je eens doen. Kun je gelijk een praatje maken met zo’n enge vluchteling. En kom je er achter dat het om doodgewone mensen gaat, met dezelfde dromen als jij en ik. Rust, veiligheid, onderwijs voor de kinderen. Niets bijzonders. Die hier niet zijn om te profiteren van onze welvaart. Maar mensen die bereid zijn hard te werken om een nieuw bestaan op te bouwen. En er van dromen om ooit weer terug te kunnen naar hun vaderland.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s