Tagarchief: fatsoen

100 x bemoeizucht, één citaat

Standaard

Dit is mijn honderdste artikel op dit blog. Daarom voor één keer een citaat:

“Every time we witness an injustice and do not act, we train our character to be passive in its presence and thereby eventually lose all ability to defend ourselves and those we love.”

Julian Assange, founder & editor-in-chief of WikiLeaks 
Advertenties

Waarom wil iemand hufter-hunter zijn?

Standaard

Het motto van deze site is: “Het is een kutklus maar iemand moet het doen.” Mensen vragen mij regelmatig waarom ik het überhaupt doe, dat ‘lastig vallen’ van hufters. Anderen nemen mij kwalijk dat ik niet ook de mensen lastig val die zij als hufters beschouwen. Om met die laatste vraag te beginnen, hier in Frankrijk zeggen ze wel: “On est toujours le con de quelqu’un.” Ofwel: ‘Iedereen is wel iemands klootzak’. Niemand is volledig zonder hufterige eigenschappen. Hufters zat. Je moet dus een keuze maken. En mijn hufters kies ik zelf, dank u wel.

Wie zijn mijn hufters?
Waarop selecteer ik dan mijn hufters? Dat raakt aan de eerste vraag. Aan het waarom van mijn acties. Mijn hufters misbruiken hun machtspositie om min of meer onschuldige mensen kapot te schrijven, te belasteren of te pesten. Het zijn de haantjes, de macho’s, de Lees de rest van dit bericht

Het populisme aan de macht

Standaard

De laatste jaren lijken steeds meer organisaties de kracht van het populisme te ontdekken. Niet alleen politieke partijen maar ook media. Iedereen probeert te scoren door dát te zeggen wat mensen willen horen. Bij voorkeur anti-establishment. Dat leidt tot vreemde uitwassen.

Een sterk voorbeeld was Rita Verdonk, die als een van de eerste ‘crowd sourcing’ ging gebruiken om haar politieke koers te bepalen. Zij zei het eerlijk: “Kom met uw ideeën, zeg ons wat u wilt, dan gaan wij daarmee ons programma bouwen. Voor een frisse wind.” Met deze aanpak vergaarde ze ruim 30 virtuele zetels. Klaarblijkelijk was TON vooral aantrekkelijk voor mensen die zich tot dan toe onvoldoende gehoord voelden en naar wie in veel gevallen ook geheel terecht niet geluisterd werd. Vaak evidente mafketels die Lees de rest van dit bericht

Bert Brussen schrijft moraalfascisten de wet voor

Standaard

Ja, dat is een paradox. Maar welbeschouwd ís Bert Brussen ook een levende paradox. Hij noemt zijn doelwit ‘fascistisch’, ‘sadistisch’, ‘rancuneus’, geweldsverheerlijkend’, ‘dictatoriaal’ en ‘bloeddorstig’. En dan heeft hij het dus over fatsoenlijke mensen. Zelf wil Bert Brussen vooral níet fatsoenlijk zijn. Hij pleit in een paar antifatsoenstukken voor het individueel nihilisme, “gespeend van alle normen en waarden, waar de onderbuik en willekeur de enige wet en waarheid lijken te zijn. Dat laatste kan ik iedereen aanraden. Het zeikt stukken makkelijker.” Ook schrijft hij: “Vertrouw nooit iemand die zegt “fatsoenlijk” te zijn. In werkelijkheid is de “fatsoenlijke” mens dezelfde agressieve en rancuneuze egoïst als u bent. Het beste staat u dus aan de verkeerde kant van de fatsoenskloof. Dan bent u in ieder geval oprecht.”

Bert positioneer zichzelf met trots aan de verkeerde kant van de fatsoenskloof. Want fatsoen mág niet. Hij zal nooit iemand aanspreken op algemeen geldende normen en waarden. In de ogen van Brussen vaart iedereen alleen op Lees de rest van dit bericht

Brekend! GeenStijl eist respect voor de doden

Standaard

De vrienden van GeenStijl gaan als een kring van vertrouwen om Bart Nijman heen staan, nu deze door fatsoensrakkers aangevallen wordt wegens zijn artikel waarin hij handenwrijvend constateert dat prins Friso de ideale orgaandonor is. “Jong, fysiek gezond en hersendood maar met een volledig intacte verpakking die bovendien een tijdje koud gelegen heeft.” De formulering getuigt van een totaal gebrek aan empathie. Ik weet niet hoe Nijman is opgevoed, maar zo praat je niet over iemand van wie je net gehoord hebt dat hij waarschijnlijk zijn leven heeft verloren. Prins of geen prins, deze vader van twee kindjes verdient beter. Datzelfde geldt voor zijn familie. Want die krijgt ook een sneer: “ de prins kan met zijn kroonjuwelen het leven van nog minstens vier anderen redden en dat is een grotere bijdrage aan de samenleving dan de rest van de familie ooit geleverd heeft.” Mag ik dat een opgestoken middelvinger naar de nabestaanden noemen?

Ik maak me druk om dit soort schopacties tegen mensen die niks terug kunnen en mogen zeggen. Ik vind het hufterig. Maar dat mag ik niet zeggen van de hufters, want dan ben je een ‘moraalmietje’ en word je Lees de rest van dit bericht