Is dom en sceptisch rechts fout na de oorlog?

We staan op een cruciaal punt in de geschiedenis van de mensheid. Aan de ene kant is er ruimte voor optimisme. De wetenschappelijke ontwikkeling gaat razendsnel en we kunnen verwachten of in ieder geval hopen dat voor veel van de huidige problemen een oplossing bedacht zal worden. Zo verwacht Peter Diamandis dat er door de exponentiële rendementsverbetering van zonnecellen over 20 jaar bijna gratis (zonne)energie voor iedereen zal zijn. Aan de andere kant ligt de ontwikkeling van die oplossing wel aan de keuzes die we nú maken. Een belangrijk obstakel daarbij is sceptisch rechts.

Waarom niet de ‘corporate killers’ voor het gerecht gedaagd?

In het artikel ‘We worden genaaid‘ geef ik met wat voorbeelden aan hoe bedrijven in verschillende sectoren van industrie en dienstverlening de politiek beïnvloeden en consumenten manipuleren om maar zo veel mogelijk winst te kunnen blijven maken. Ongeacht de schade die ze daarbij aanrichten. Aan het eind van dit stuk concludeer ik mismoedig dat het allemaal heel erg is, maar dat je als individuele consument weinig kunt doen tegen het misbruik. De bedrijven in kwestie zijn vaak multinationals met ontzettend veel geld:  te groot, te machtig en te rijk om aan te pakken. Bovendien is er niet echt één schuldige voor de malversaties aan te wijzen. Als dit soort bedrijven met concurrenten prijsafspraken maken, onderzoeken laten vervalsen of de beslissing nemen om de levensduur van hun producten te beperken, wie is daarvoor dan verantwoordelijk?

Volgens mij moet juist dát veranderen. De anonimiteit van grote ondernemingen lijkt op die van reaguurders op internet. Ze kunnen alles flikken, want er is geen enkele manier om ze aan te pakken. Of ze hem nou wel of niet verdiend hebben, ze pakken hun jaarlijkse bonus en laten zich niks gelegen liggen aan de slachtoffers.

Ja, want vergis je niet, er zijn slachtoffers. Duidelijk aanwijsbare, zoals

We worden genaaid

Toen ik in de jaren ’80 in San Diego als verkoper bij Stanley Dodge Superdealer werkte, hield de sales manager elke maandagochtend een peptalk. En elke week weer legde hij uit dat elke klant die de dealership binnen kwam ons volgende salaris in zijn zak droeg. Het was onze taak dat er uit te kloppen. We moesten de klant voorover buigen en hem vervolgens zo diep en hard mogelijk naaien. “But”, zo was zijn uitsmijter, “use plenty of vaseline.” Wij moesten daar dan om lachen. Dus dat deden we. Elke week weer.

De zakenmentaliteit die uit dit voorbeeld spreekt, lijkt erg ouderwets. Maar wie om zich heen kijkt, de kranten leest en wat kritische weblogs volgt, kan niet anders dan constateren dan dat er niks veranderd is. Wij, consumenten, worden door veel ondernemingen gezien als productiemiddel en financier, als arbeidskracht én leverancier van inkomen. Zij zijn op aard om ons zo veel mogelijk geld uit de zak te kloppen. Om ons zo diep en zo hard mogelijk

Nieuwe smeerpijperij bij Bert Brussen

Communicatie-adviseur en copywriter Jan Bennink, alias @Superjan, heeft ruzie met ene Jaap Kramer, op Twitter actief als @JaJaapJa. Jaap levert felle kritiek op alle leden van het kliekje rond GeenStijl, waaronder ook @Pritt Stift (Marck Burema) en Bert Brussen. Kramer is verbeten, maar klein grut, net als ondergetekende. Niet te vergelijken met meer invloedrijke tegenstanders van dom rechts, zoals Peter Breedveld (@Frontaalnaakt) en Hollandse Hufters, een hier al eerder besproken anoniem blog met kennelijk goede ingangen in GeenStijl-kringen. 

Peter Breedveld is onlangs in arren moede gestopt met zijn blog Frontaalnaakt, omdat hij het niet meer kon bolwerken tegen de continue aanvallen en lastercampagnes van de roze horden. Het ging (en gaat) ten koste van zijn gezin en zijn werk, te meer daar zijn werkgever steeds óók genoemd werd door het genoemde clubje uit GS-hoek.

Nu Frontaalnaakt.nl gesloten is, vonden Bert en Marck c.s. het kennelijk tijd voor een volgend doelwit. Dat moest Jaap Kramer worden. Al snel diende een aanleiding zich aan. Jan Bennink

Red @FrontaalNaakt!

Heel de blogosfeer in Nederland raakt bezet door populistische, rechtse, opruiende, polariserende, slecht geschreven sensatieblogs. Héél de blogosfeer? Nee, er is één intelligent vrijdenkersblog, dat zich dapper verzet tegen de verplatting en vertrutting. Peter Breedveld strijdt op zijn Frontaal Naakt al jaren voor het open debat en de heldere argumentatie. Zelfs zijn vijanden krijgen op Frontaal Naakt de ruimte hem en zijn geliefde Hassnae voor rotte vis uit te maken. Zolang ze maar ook blijven argumenteren.

Helaas heeft Peter Breedveld zojuist het hoofd in de schoot gelegd en zijn laatste stuk op Frontaal Naakt geschreven.

Hufter-hunter wint Ernst Maarschalks Prijs

Den Haag, 4 februari 2013 - De Ernst Maarschalks Prijs voor het meest fatsoenlijke initiatief van 2012 gaat naar de site Hufter-hunter. Dit maakte de jury van de prijs, genoemd naar de tegendraadse verzetsstrijder, cabaretier en industrieel Ernst Maarschalks, vandaag bekend.

Hufter-hunter strijdt tegen kwetsend en onbeschoft gedrag op het internet en daarbuiten. In het eerste jaar van zijn bestaan heeft Hufter-hunter al menig hufterig blogger en populistisch sensatiejournalist het leven zuur gemaakt. Met

Waar eindigt satire en begint laster en bedreiging?

Interessant artikel van de anonieme onderzoeksjournalisten van Hollandse Hufters. Zij signaleren dat je ook op Twitter niet zomaar alles mag zeggen. Je mag iemand niet bedreigen of belasteren. Net zo min als dat in de krant of op straat mag. Je kunt je dus afvragen of artikeltjes als dat hieronder van de site Marketingporn, onder eindredactie van Robert Engel, wel mogen. Het is vermomd als satire maar toch wel degelijk lasterlijk en bedoeld om schade toe te brengen aan mijn reputatie. Mijn volle naam wordt genoemd, gekoppeld aan de term ‘misdadiger’. Dat betekent dus dat als iemand mijn naam googlet, hij in de resultaten kan zien dat ik een misdadiger ben. Mooi is dat. Iemand een leugenaar noemen is nog tot daar aan toe. Dat is een subjectieve bewering. Maar een misdadiger? Dat is een strafrechtelijke term. Je bent pas een misdadiger als je door de rechter bent veroordeeld wegens misdaden. Ik heb een blanco strafblad. Mag dan iemand mij zomaar

Waarom wil iemand hufter-hunter zijn?

Het motto van deze site is: “Het is een kutklus maar iemand moet het doen.” Mensen vragen mij regelmatig waarom ik het überhaupt doe, dat ‘lastig vallen’ van hufters. Anderen nemen mij kwalijk dat ik niet ook de mensen lastig val die zij als hufters beschouwen. Om met die laatste vraag te beginnen, hier in Frankrijk zeggen ze wel: “On est toujours le con de quelqu’un.” Ofwel: ‘Iedereen is wel iemands klootzak’. Niemand is volledig zonder hufterige eigenschappen. Hufters zat. Je moet dus een keuze maken. En mijn hufters kies ik zelf, dank u wel.

Wie zijn mijn hufters?
Waarop selecteer ik dan mijn hufters? Dat raakt aan de eerste vraag. Aan het waarom van mijn acties. Mijn hufters misbruiken hun machtspositie om min of meer onschuldige mensen kapot te schrijven, te belasteren of te pesten. Het zijn de haantjes, de macho’s, de

Goed idee – de Tweet van de Dag

Marketingp()rn, de site die Robert Engel oprichtte omdat zijn studenten Online Marketing nergens anders meer welkom waren met hun ongeleide kritiek op marketeers, schrijvers en andere kopstukken, neemt afscheid van Robert Engel en introduceert een nieuwe blogger. ‘Aisha Mejias Lozano’ begint al meteen sterk met een nieuwe rubriek: De tweet van de dag. De allereerste aflevering gaat over mij. Een hele eer. Dit is de bewuste tweet:

Tof! Tweets verzamelen, en die dan online zetten. Lekker makkelijk ook, want zo schrijft je blogpost zich vanzelf. Zo’n idee verdient navolging. Ik heb even gebladerd bij Twitter, en ook wat aardige tweets gevonden. Allemaal van een ‘awesome’ topblogger, die nooit ‘ik wordt’ zou schrijven. Daar gaan we:

De wraak van Marck Burema

Een waarschuwing. Schrijf nooit een negatief stuk over Marck “@pritt” Burema, want hij pakt je vroeg of laat terug. Niet met gedegen kritiek of doorwrocht commentaar, maar gewoon met een lasterlijke tweet, bedoeld om je zwart te maken en in je beroep te schaden. Kijk maar. Burema kwam deze week zijn maatje Robert Engel in een discussie te hulp met onderstaande tweet: