De wereld door een roze bril

Als weldenkend mens, actief op diverse internetfora, vraag je je wel eens af: “Hoe komen al die mensen die het niet met mij eens zijn zo dom en kortzichtig?” En dan heb ik het niet over hun frequente zondigen tegen de meest elementaire taalregels, maar over hun inhoudelijke stupiditeit. Want zelfs zij die vlekkeloos Nederlands schrijven, houden er soms achterlijke ideeën op na.

Hoe kan het dat volwassen mensen met een volwaardige opleiding en een scherp pennetje unverfroren beweren dat de opwarming van de aarde een mythe is? En dat áls de aarde al opwarmt, dat dat dan niet per se aan menselijke activiteit te wijten hoeft te zijn? Hoe kan het dat er mensen bestaan die wél de statistieken citeren over sterke vertegenwoordiging van allochtonen in de contacten met de politie, maar niet bereid zijn de eventuele sociale achterstand, het outcast-effect door openlijke discriminatie of de gekleurde kijk van de politie in overweging te nemen? Hoe kan het dat sommige mensen blijven beweren dat Nederland met de SP aan het roer naar de financiële verdoemenis gaat, terwijl

De polemiek en het schelden: “Hufters!”

Als je kritiek levert op hufters, moet je ontzettend op je woorden passen. Want de minste of geringste belediging van je opponent leidt al tot de jijbak: “Dat verwacht je niet, van iemand die zich fatsoenlijk noemt.” Schrijf je bijvoorbeeld dat een bepaalde hufter een omhooggevallen kneus is en dat diens populariteit slechts het bewijs is dat schuim altijd boven komt drijven, dan kan de hufter in kwestie direct een link of screenshot van die uitspraak bloggen met een opmerking als “zo rolt ‘fatsoenlijk’ GroenLinks” of “VN heeft heel ‘fatsoenlijke’ columnisten in dienst” of iets van die strekking. Zelfs als je alle metaforen en andere mogelijk incriminerende sound bytes weglaat, en gewoon unverfroren schrijft: “Ik vind de kwaliteit van de artikelen van deze hufter niet passen bij dit medium”, dan krijg je nóg de wind van voren. “Hij wil mij de mond snoeren, hij is jaloers, hij maakt me zwart, rechtse meningen mogen niet van

Bert Brussen stopt met Twitter en verklaart zijn huftergedrag!

Bert Brussen heeft mij door het slijk gehaald, met hulp van zijn posse ‘kapotgeblogd’ en zelfs in letterlijke, juridische zin smadelijk belasterd. Logisch dat ik niet veel fiducie heb in het waarheidsgehalte van Brussens woorden. Brussen is een leugenachtige hufter gebleken, zonder enig gevoel voor moraal. Maar nu is er nieuws. Van Bert Brussen zelf nota bene! Hij heeft het allemaal niet zo bedoeld, namelijk. Bert Brussen is slachtoffer van zijn eigen alter ego. Op De Jaap schrijft hij:

Hufters verslikken zich in het succes van de SP

De SP zou bij verkiezingen nu de grootste partij van het land worden. Maar een fatsoenlijke partij aan de macht, dat mág helemaal niet van de Nieuwe Hufters. Stel je voor, we moeten eerlijk delen? Steeds meer hufters roeren zich daarom in de eigen media om de SP kapot te maken. Bij GeenStijl, bijvoorbeeld, waar Bert Brussen een lang ‘ironisch’ stuk tegen de SP-schrijft, vol hyperbolen over wat er allemaal naar de verdoemenis gaat met de SP aan de macht.

Of Bas Paternotte, die op hetzelfde podium tussen neus en lippen door zegt: “Laten we hopen dat de SP nooit regeringsverantwoordelijkhied krijgt. Tenzij u 80 procent belasting wilt betalen, that is.”  En ook Roelof Bouwman van HP/deTijd doet een duit in het zakje. Die concludeert:

De hufter in de hunter

In iedereen schuilt een hufter. De verleiding is soms groot om iemand een veeg uit de pan te geven. Dat is overigens niet erg. Je mag iemand best beledigen als die dat in jouw ogen verdient. Waarbij ik wél vind dat die belediging dan inhoudelijk to the point moet zijn. Soms is dat onderscheid lastig. Zelf ging ik gisteren in de fout tijdens Pauw en Witteman. Daar zat een in mijn ogen onaangename man, Cor Bosman van de PVV. Je weet wel, die man die Selçuk Öztürk, statenlid van de PvdA, een ‘stuk uitgekotst Halal-vlees’ had genoemd.

Ik plaatste tijdens de uitzending een aantal tweets. Zoals “Wat een aantrekkelijke vent, die bosman bij penw. sympathiek, open, eerlijk. Soort Emiel Roemer, maar dan anders.” en “Bosman, een heuse buurtsuperman! Kopstuk binnen de PVV.” Een stukje sarcasme naar de mensen toe. Moet kunnen. Maar daarna schreef ik:

Direct daarop kreeg ik commentaar van @douwemees (Niels van Lobberegt):

Ik sputterde nog wat tegen, weer ironisch, van dat het toch moet kunnen, vrijheid van meningsuiting en meer van dat soort standaard nieuwehufterexcuses. Maar Niels had beet en liet niet meer los.

Ik voelde eigenlijk meteen al dat hij gelijk had, maar was nog niet meteen bereid het toe te geven. Maar nu ik er nog eens over nagedacht heb, moet ik erkennen dat Niels gelijk heeft. Je kunt niet als moralist steeds weer hufters de maat nemen en dan zelf vervallen in dergelijke gratuite beledigingen. Want dat is het. De eerste twee tweets kunnen nog, omdat ze in ieder geval deels over de inhoud gaan. Die laatste was echter puur op het uiterlijk van Bosman gericht. En dat geeft inderdaad geen pas.

Dus, eerlijk is eerlijk, scherp gezien van Niels van Lobberegt en een leermomentje voor mij. Want, om met Freek de Jonge te spreken: “Ja, mensen, ik moet op mijn woorden passen. Maar… u moet nog veel beter op mijn woorden passen.”

Negen nuttige punten voor succes als nieuwe hufter

Online zinloos geweld is mieters, onwijs gaaf, poep lauw, de bom en chitty-chitty-bang-boem, of hoe dat tegenwoordig ook heet. Iedereen wil hufter zijn. Lekker veilig vanachter je PC willekeurige netgebruikers schofferen. Gewoon, omdat het kan. Nu moet je natuurlijk wél oppassen dat je jezelf niet in de vingers snijdt, als startend huftertje. Het is pijnlijk als je slachtoffer verbaal begaafd blijkt te zijn en goede argumenten heeft. Voor je het weet staat er #fail of –1 bij je naam. Om dat te voorkomen, hier wat nuttige tips voor succesvol hufterschap.

1 Speel columnistje

Cover your ass. Formuleer je beledigingen omzichtig. Zeg bijvoorbeeld niet: “Harry is een oplichter” maar “Ik ben het eens met mensen die Harry een oplichter noemen”. Als iemand je ter verantwoording roept, verschuil je dan achter het publiek belang of de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Of zeg dat je slechts andermans mening citeerde. Of dat het ging om ironie en dat je dus juist het omgekeerde bedoelde van hetgeen je beweerde. Jij mag dat, want je schrijft op

Basta tegen de hufters

Bij Pauw en Witteman was een gesprek met Hein Westerouen van Meeteren. Die was in de trein ‘om niks’ in elkaar geslagen door een paar dronkelappen. En niemand deed iets om hem te helpen. Hein is nu een initiatief gestart met de naam ‘Basta!’. Met de bedoeling zo veel mogelijk mensen bewust te maken dat we elkaar moeten helpen tegen de hufters.

Al tijdens de uitzending kwamen de eerste reacties van de hufter-posse op twitter. Zeer voorspelbaar aangevoerd door de grootste antifatsoensactivist van digitaal Nederland: Bert Brussen. Zoals gewoonlijk voerden sarcasme en cynisme de boventoon:

“Jongens! Hohoho nu! Ophouden met dat meisje verkrachten! Dit is genoeg zo! #basta #streepinhetzand #genoegisgenoeg #zuchterdezuchterd

Scheuren in het gedooglandschap

De regering besluit vanaf nu maximaal 130 km/u te gedogen op de Nederlandse snelwegen. Dat is 10 km per uur harder dan voorheen. Waarom? Dat kan ik eigenlijk nergens uit opmaken. Ik vind op het internet wel veel argumenten tégen.

Duur
De meeste automotoren worden minder efficiënt boven de 120km. De automobilist verstookt dus relatief veel benzine voor maar 10km snelheidswinst. Dat zijn dure kilometers. Verder moeten sommige wegen aangepast en

Graailes van de Nederlandse Bank

In het onvolprezen Psychologie Magazine las ik over een onderzoek van de Vrije Universiteit in Amsterdam met de titel: “Breaking the rules to rise to power.” Thema: onaangepast gedrag geeft status. Het blijkt dat mensen die fatsoensregels overtreden als machtiger worden gezien dan mensen die zich keurig gedragen. Dat is niet zo mooi, want uit eerder onderzoek bleek al dat machtige mensen zich gemiddeld onfatsoenlijker gedragen. Ze nemen bepaalde vrijheden die anderen zich niet durven veroorloven. Zo interrumperen ze vaker en pakken in een experiment onevenredig veel koekjes uit de gemeenschappelijke trommel. Er ontstaat dus een vicieuze cirkel: mensen met macht worden lomper en krijgen daardoor meer status en dus nóg meer macht om zich nóg lomper te gedragen. En niemand durft wat te zeggen. Ook de fine fleur van de Nederlandse financiële wereld weet wel wanten met ongeremd gedrag. Dit uit zich bijvoorbeeld in graaien. Niet naar koekjes, maar naar bonussen en extraatjes.

Vliegticket van € 13.000,-
Onlangs werd het declaratiegedrag van de directie der Nederlandsche Bank openbaar. Stuitend. Een first class vliegticket naar Japan voor president Nout Wellink: € 13.000,- (u en ik vliegen vanaf €800). Één directielid dat in een jaar € 20.000 aan cursussen declareert. En een totaal van €17.000 per jaar aan maaltijden. Niet eens zo heel duur, als je kijkt naar het menu. Waar de meeste mensen boterhammen meenemen, eet de directie van de Nederlandsche Bank doordeweeks een salade van hazenrugfilet op roergebakken notensla, op de huid gebakken roodbaarsfilet met een botersausje en – als toetje – tartaar van mango met hangop van citroen. Met natuurlijk een volwassen fles wijn. Da’s lekker lunchen. Van onze belastingcenten!

Heel gewoon
Kennelijk vinden de machtige bankgraaiers dit allemaal heel gewoon. Ze zijn vergeten dat het ónze koektrommel is waar ze met hun vette vingers in rondgraaien. Je zou als burger bijna in de verleiding komen om het gedrag van deze machtigen der aarde te imiteren. De macht terug te grijpen. Doen wat je anders nooit zou doen. De inkomsten van een bijbaantje slechts gedeeltelijk opgeven, een familie-etentje opvoeren als zakendiner, gitaarlessen laten factureren als ‘professional coaching’, expres niet gaan samenwonen om twee bijstanduitkeringen te behouden en in de tram stiekem een halte wachten met inchecken om nét een gratis zone mee te pikken.

Of ga ik nou te ver?

 

——————–

Dit artikel verscheen eerder op het blog van Eyeopen.nl

De woordenwedloop – Dijkgraaf goes ballistic

“De pen is machtiger dan het zwaard” hoor je wel eens. En het is waar, woorden kunnen werken als wapens. Vroeger was de polemiek een eerbare strijd waarin de opponenten probeerden elkaar met fijnzinnige zinnen in bloemrijke taal de loef af te steken. De gestileerde vorm maakte van het gevecht een boeiend steekspel, schermen met woorden, rapieren op papier. Krijgskunst.

Tegenwoordig is de polemiek van een kunstvorm verworden tot een ordinaire slachtpartij. De floret is verruild voor de goedendag en soms komt iemand doodleuk