Verhaaltje tegen het slapen gaan

Standaard

In een kamer van een academisch ziekenhuis liggen twee patiënten. Een bejaarde man en een meisje van een jaar of 16. Ze hebben net slecht nieuws gehad. Ze lijden beide aan een ernstige immuunziekte met – volgens hun arts – zonder behandeling zo’n 75% kans op spontane genezing. De ziekte is nog niet zo lang bekend, maar tot nu toe stierf 25% van de patiënten met de aandoening binnen een jaar na diagnose. Wel bestaat sinds kort een behandeling die goed werkt. Helaas is die heel duur. Als de patiënt met 100% zekerheid wil overleven, kost dat minstens 100.000 euro.

Het meisje heeft de beslissing al genomen. “25% kans om te sterven is te veel risico. Ik heb nog een heel leven voor me. Al moet ik de rest van mijn leven op een houtje bijten, ik leen dat geld en laat me behandelen. Zo weet ik zeker dat ik overleef.”

De bejaarde naast haar twijfelt nog: “Ach, ik ben al zo oud. Mijn levensverwachting is sowieso al weinig rooskleurig. Ik zou mijn huis moeten verkopen en afstand moeten doen van veel luxe. Het risico is maar 25%, dus 75% kans dat ik dat geld voor niks uit geef. Bovendien sprak ik een kennis met veel verstand van ziekten, natuurgeneeswijzen en alternatieve medicijnen. Die vertelde me dat de gevaren van deze aandoening schromelijk worden overdreven. Allemaal bangmakerij. Dokters zitten in de zak van de farmaceutische industrie en willen gewoon die dure behandeling verkopen. Ik hou van mijn rijke leventje en zie dus af van behandeling. Zou jij ook moeten doen. Je laat je gewoon gek maken door die pillenschuivers!”

Het meisje hoorde de man aan en schudt haar hoofd: “Ik heb vertrouwen in de dokter. Hij heeft me de wetenschappelijke literatuur laten lezen. Er is op grote universiteiten serieus onderzoek gedaan naar onze aandoening, met publicaties in erkende wetenschappelijke tijdschriften. Ik snap dan ook niet waarom u zo laconiek reageert. U hebt misschien nog wel 20 of zelfs 30 jaar te leven. Waarom zou u dat risico nemen?”

De man lacht: “Wat ben jij toch naïef, met je ‘wetenschappelijke literatuur’. Wat weet jij nou van het leven? Ik heb heel wat meer jaartjes ervaring, jongedame. Neem nou maar van mij aan dat het risico veel minder groot is dan die dokters ons vertellen. Je laat je leiden door angst, niet door rationeel denken.”

Zij haalt haar schouders op, een verbeten trekje om de mond. “Al was het risico maar 10% of zelfs 1%! Ik wil weer gezond zijn, verliefd worden, kinderen krijgen, leven! Ik néém die behandeling, koste wat het kost.”

Een verpleger komt binnen met het eten. Er wordt verder niet meer gesproken die avond.

#klimaatspijbelen

Advertenties

Het Nederland van Jenny Douwes en Wierd Duk is niet mijn Nederland.

Standaard

Ik volg het nieuws iets minder dan een paar jaar geleden, en zie Pauw al helemaal zelden wegens verregaande saaiheid, maar heb na alle ophef op twitter toch maar eens op ‘Uitzending Gemist’ gekeken.
En nu denk ik:

“Wacht even. Is dit Nederland? Verzocht Twan Huijs op de Nederlandse TV een opruier en wetsovertreedster nederig of haar officieel uitgenodigde slachtoffer misschien toch alsjeblief heel even aan de discussietafel mocht komen zitten? Waren er aan die tafel wel vanaf het begin een ‘journalist’ en een advocaat welkom die de dader mochten ondersteunen en alle ruimte kregen om het slachtoffer weg te zetten als gevaarlijke relschopper die het op onschuldige kinderen gemunt heeft? Greep de discussieleider niet in toen dader, advocaat en ‘journalist’ probeerden af te leiden van het onderwerp (de rechtszaak en stevige aanklacht en eis tegen de dader), het slachtoffer bestookten met stropopargumenten en hem zelfs voor terrorist uitmaakten? En mocht na de discussie de dader aan tafel blijven terwijl het slachtoffer weer in het publiek moest gaan zitten? En dit alles in een discussie over een groep nazifriezen die een nelweg blokkeerden om vreedzame demonstranten hun democratische recht te onthouden? Een groep doorgesnoven halve garen die daartoe waren opgestookt door de dader die smalend mocht blijven neerkijkend op haar slachtoffer?”

En ik denk: “Waren wij in Nederland niet ooit beter dan dit?”

En dan het slachtoffer… die vermeende ’terrorist’ die ondanks alle leugens beleefd en vriendelijk bleef. Die niet met de vuist op tafel sloeg en die de ‘journalist’ niet voor telegraafnazi uitschold. Die zich liet vernederen door het ultrarechtse uitschot, zonder van Twan Huijs te eisen dat hij aan tafel mocht zitten bij de discussie waar hij nota bene als slachtoffer voor was uitgenodigd. Je moet het maar kunnen.

Het meest heb ik me geërgerd aan de ‘journalist’. Wierd Duk is een soort Bert Brussen 2.0. Minstens zo hooghartig en even leugenachtig en hypocriet. Hij verdraait ongegeneerd de waarheid en maakt zijn tegenstanders zwart om de discussie te winnen. En zodra hij ondanks het vals spelen lijkt te verliezen, schakelt hij zijn trollenleger in om zijn opponent met een vloedgolf van beledigingen monddood te maken.

Dan had ik nog liever Brussen, die tenminste gewoon recht-toe recht-aan hyperbolisch beledigend werd, in plaats van het schijnheilige gesmiespel van deze journalistieke rioolrat die zijn ziekmakende werk verricht vanonder een stinkend vernisje van geaffecteerde minzaamheid.

Ik stel voor dat iedereen met een béétje fatsoen in zijn donder nu onverwijld Jerry Afriyie gaat steunen. En bedenk, mensen, zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Jerry doet het niet, maar fascisten voor hun bek slaan mág gewoon, dan worden we misschien toch ooit weer beter.

Ja, racisme, maar… NEE, godverdomme!

Standaard

Ik krijg in discussies over de walgelijke racistische bagger die mensen als Sylvana Simons, Humberto Tan en Jerry Luther Affrye over zich heen krijgen steeds de reactie: “Ja, maar ze hebben zelf ook…” of “Hadden ze maar niet…” en dan volgt iets over grote mond, brutaal, hysterisch, de confrontatie opzoeken, aandacht vragen, kinderfeest verstoren, onze tradities.

In het begin ging ik hier nog serieus op in.
Maar nu zeg ik: “NEE! NEE godverdomme! Er is geen enkel excuus voor racisme.”

Sylvana Simons en de opkomst van de racistische hufter.

Standaard

xb-klgfl_400x400Het is allemaal de schuld van Sylvana Simons. De hele flikkerse boel. De scheldpartijen tegen gekleurde mensen. De smerige filmpjes op Facebook en de nog smeriger commentaren daaronder. De jungle-geluiden op de tribune. Het politiegeweld tegen allochtonen. Het hardnekkig vasthouden aan Zwarte Piet. Het opbloeien van het racisme in Nederland. De schuld van Sylvana Simons.

Waarom? Omdat Sylvana Simons bij de witte Nederlander de meest basale emoties losmaakt. Haat. Afgunst. Angst. Agressie. Xenofobie. Zowel bij mannen als bij vrouwen.

De domme witte Nederlandse man weet zich geen raad met Sylvana Simons.
Zij is slimmer dan hij. Ze heeft een goede baan, staat in de schijnwerpers. Ze spreekt voor de vuist weg in complete volzinnen. Ze schrijft Lees de rest van dit bericht

Als, dan

Standaard

Als een groep voetbalfans een stadion sloopt,
moet je dan hun club opheffen?

Als een boer een meisje vermoordt,
eis je dan dat alle boeren publiekelijk afstand nemen?

Als een katholieke priester pedofiel blijkt,
geef je dan alle katholieken daarvan de schuld?

Als een gestoorde puber ergens een overval pleegt,
moet dan zijn hele familie een gebiedsverbod krijgen?

Als een zwemleraar onschuldige kindertjes bepotelt,
verbied je dan alle zwemles?

Als een dierenactivist een politicus vermoordt,
moeten we dan alle dierenactivisme verbieden?

Als een groep extremistische moslims een aanslag pleegt,
moeten dan alle moslims daaronder lijden?

Het ultieme wapen tegen terrorisme

Standaard

Het woord ‘terrorisme’ betekent letterlijk ‘bangmakerij’. Terroristen zaaien ‘terreur’: angst. Als je mensen vraagt de wapens van de terrorist te benoemen, dan komen ze met: bommen, geweren, granaten, raketten en zelfs vliegtuigen. Maar dat zijn niet hun sterkste wapens. Het meest effectieve wapen van de terrorist is de angst zélf, omdat die Lees de rest van dit bericht

Angst voor PVV’ers “Ze willen onze vrouwen aanranden!”

Standaard

Onder vluchtelingen en asielzoekers die in ons land een veilig heenkomen hopen te vinden heerst een groeiende angst voor opgewonden PVV’ers. Bezorgde ouders en echtgenoten hebben inmiddels lucht gekregen van verhalen die PVV’ers in verband brengen met ‘hoofddoekjes’ en ‘aftrekken’. De door velen gedeelde gedachte is: “Ze hebben het gemunt op onze dochters en vrouwen!” Lees de rest van dit bericht